Afbeelding
Foto: Familie Van der Linden

In memoriam Antoon van der Linden (1943-2022)

· leestijd 3 minuten Algemeen

Toen ik in 1987 op een school in Zeewolde kwam te werken wilde ik er wel wat naast doen en kwam ik terecht bij wat toen nog heette de Zeewolder Krant. In maart van dat jaar kreeg ik de eerste opdracht voor een wat groter interview en dat was met Antoon van der Linden. De familie Van der Linden woonde destijds nog op de boerderij aan de Ganzenweg. Antoon zou iets vertellen over het voorzitterschap van het plaatselijke CDA, dat hij na zes jaar had overgedragen aan Arend Koekoek. Het viel me gelijk op dat Antoon een ontzettend enthousiaste en belangstellende man was en dat Truus ook niet op haar mondje was gevallen. Gewoon een heel plezierige kennismaking. 

De tweede kennismaking was een jaar later. Ik moest voor de krant verslag doen van de carnavalsoptocht en de aansluitende carnavalsviering in de oude voetbalkantine. Zeewolde heette tijdelijk Klepwolde en Antoon was adjudant van Prins Carnaval. Prins Flip den Eerste. Ik herinner me de begroeting nog heel goed. Alaaf! Ik wist niet wat ik allemaal meemaakte. Als protestants jongetje had ik niks met carnaval. Ik had of heb er ook niks tegen, maar ik was er niet mee opgegroeid en dus was het voor mij een totaal andere wereld. Dat lag trouwens niet aan de adjudant van prins Flip den Eerste. Of het niet wat voor mij was, de Raad van Elf. Ik zei dat ik daar nog even over na moest denken… Halverwege de avond had ik een goed excuus om er tussenuit te knijpen, want het verslag moest nog diezelfde avond bij Annie Dekker, nog zo’n dorpspionier, worden ingeleverd. Ik heb er met grote letters ingezet ‘de stemming zat er goed in’ en ik eindigde het verhaal met ‘en het bleef nog lang gezellig in de voetbalkantine’. 

Datzelfde jaar kwam ik Antoon veel vaker tegen. Antoon is twaalf jaar voorzitter geweest van het Oogstfeestcomité en ik deed dat jaar voor het eerst mee met het cabaret van het Oogstfeest. Het Oogstfeest was ooit begonnen in De Gouden Ploeg in Biddinghuizen en verhuisde later naar de botenloods aan de Strandweg en weer later naar sporthal Het Baken. De laatste keer was in 2004. In het begin werd het altijd op zaterdagavond gehouden, later op de eerste vrijdag- en zaterdagavond na de Dankdag voor gewas en arbeid, zoals dat zo mooi heette, begin november. Antoon kreeg aan het eind van het cabaretgedeelte altijd het woord. Zijn steevaste uitspraak was dan: “Mensen, dit was Zeewolde op z’n best.” Vaak zei hij er dan nog achteraan: “Voor Zeewoldenaren en door Zeewoldenaren.” Legendarisch is ook de sketch die hij voor 1.500 man dolenthousiast publiek op het Oogstfeestpodium in de botenloods deed met de toenmalige burgemeester Harm Bruins Slot. Na twaalf jaar werd Antoon opgevolgd door een andere agrariër, Simon van Dijk. In later tijd werd het Oogstfeest steeds meer een dorpsfeest. De voorzitter van het Oogstfeestcomité was ook niet meer een boer, maar een fietsenmaker. Niks ten nadele trouwens van Theo Kerkhoven, iedereen moet in z’n leven oogsten, ook een fietsenmaker. 

In later tijd heb ik Antoon nog verschillende keren geïnterviewd. In het boek over 25 jaar Zeewolde in 2009 heeft hij zelfs z’n hele levensverhaal verteld. Hoe hij afkomstig was uit een groot Brabants gezin van tien kinderen en dat dat een roomse familie was van het zuiverste water, maar ook hoeveel pijn het hem en Truus had gedaan dat het uiteindelijk niet lukte met racketcentrum De Linde. Maar ook hoe fijn het was dat dat later wel weer goed kwam. Toen Antoon het wat rustiger aan ging doen, werd hij al snel weer maatschappelijk betrokken en werd hij voorzitter van de KBO. Z’n laatste jaren waren niet gemakkelijk. Hij raakte steeds meer de weg kwijt. Ik weet nog dat ik hem een keer tegenkwam in het dorp en dat hij mij aankeek met een blik van ‘ik ken jou ergens van’. Toen zei ik: ‘Mannes’. ‘Schoppink’ zei hij er gelijk achteraan. “Weet je nog van het Oogstfeest vroeger?” vroeg ik Antoon. Z’n ogen begonnen te stralen. Ik zei toen de eerste drie woorden: “Dit was Zeewolde”, en Antoon vulde aan: “Op z’n best.”

Op zondag kwam ik hem na kerktijd nog wel eens tegen hier in de hal van Open Haven. De katholieken zaten dan al achter een borreltje, wij protestanten moesten het doen met een eenvoudig kopje koffie. Volgens mij is dat ook een van de weinige verschillen die er nog zijn tussen katholieken en protestanten, of pastor Paul moet er misschien nog wat weten. 

Ik geloof ook niet dat Onze Lieve Heer naar die verschillen kijkt. Het komt er volgens mij in het leven veel meer op aan hoe je in dat leven staat, dat je er niet alleen bent voor jezelf, dat je de handen voor anderen uit je mouwen steekt en je hart voor hen opent. En volgens mij is dat precies wat Antoon in zijn leven heeft gedaan. Pionieren, een gemeenschap helpen opbouwen, maar op z’n tijd ook feesten, zoals met het Oogstfeest en carnaval. Dat geeft het leven kleur. En Antoon, jij gaf het leven kleur! Truus vroeg mij of ik namens de gemeenschap van Zeewolde vanmiddag iets wilde zeggen. Dat zijn grote woorden. Maar ik denk wel dat de gemeenschap van Zeewolde jou veel dank verschuldigd is, Antoon. Zo zouden er meer Zeewoldenaren mogen zijn! En Antoon, jij mag ons dan de laatste jaren niet meer hebben kunnen herinneren, we vergeten jou niet, Zeewolde vergeet jou niet. Om met je eigen woorden te spreken, zou ik willen eindigen met ‘Antoon, jij was Zeewolde op z’n best’. 

(M.S.)

!