Schoppen Troef

Walking football

Tuesday 10 October 2017

Het was vrijdag 6 oktober Nationale Ouderendag. Op en rond die datum vervult het Nationaal Ouderenfonds de wensen van duizenden senioren. Henk Rijpstra (90) had in ieder geval een lang gekoesterde wens: ,,Als kind ging ik vaak naar het strand. Lekker zandkastelen bouwen. Misschien wil ik daarom wel zo graag zandsculpturen kijken.” En ook Elly van Duivendijk (73) wist het wel: ,,Een dagje uit is voor mij niet vanzelfsprekend. De laatste keer in Den Haag is dertig jaar geleden. Daarom wil ik naar Panorama Mesdag.” Ik las dit en het ging als het ware mijn ene oog in en mijn andere oog weer uit, als ik dat zo mag zeggen, tot ik een ander bericht voorbij zag komen: in het kader van Nationale Ouderendag werd 6 oktober overal in het land walking football geïntroduceerd. Via een mail had ik daarvoor inderdaad een uitnodiging voorbij zien komen. Viel ik dan ook onder de doelgroep? Ineens begon het te kriebelen. Dat was lang geleden zelf gevoetbald te hebben! Wat lette me? Het was toch donker, niemand zou het in de gaten hebben. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken. En warempel, ze pasten ook nog. Dat was alvast een goed voorteken. Het weer zat niet mee. De hele tijd was het nét niet droog. Eigenlijk weer om gewoon thuis te blijven. Ik zette me over de laatste twijfel heen. Er waren gelukkig meer ‘good oldies’ die op de uitnodiging waren afgekomen. Met elkaar bespraken we al lachend de spelregels. Je mocht alleen maar wandelen. Snelwandelen was ook toegestaan, maar je moest wel de hele tijd één voet aan de grond houden. Slidings waren taboe en de bal mocht niet boven heuphoogte komen. We zouden wel zien! Het kunstgrasveld lag er uitnodigend bij. Naast de rubberen korrels die volgens de laatste berichten geen kwaad konden lag het veld bezaaid met herfstbladeren. Hoe symbolisch! De penningmeester van VV Zeewolde deed zelf ook mee. Hij vertelde dat het wel heel duur was dat hij verlichting had laten branden voor een heel voetbalveld, terwijl we nog niet eens een kwart ervan gebruikten. Na een korte warming-up ging het spel van start. De ene goal na de andere werd gemaakt. Het was net een ‘gewone’ voetbalwedstrijd! Soms dacht je een bal nog ‘makkelijk’ te hebben. Je pas versnellen door te rennen mocht echter niet. Dat voelde toch wat onnatuurlijk aan. Verder was alles hetzelfde: het jennen van de tegenstander, het gemopper op de medespelers, de kritiek op de scheidsrechter en natuurlijk de sterke kleedkamerverhalen na afloop over die goeie oude tijd dat wij en het Nederlands elftal alle wedstrijden nog wonnen. Daarnaast douchte iedereen zich na de wedstrijd, voor menigeen de eerste keer deze eeuw bij ‘de voetbal’. Het walking football werd afgesloten met een ‘evaluatie’ in de kantine. Natuurlijk kwamen daar een paar rondjes bij. Wel was er enige discussie of dat ook in wandeltempo moest.  

 

 

Walking football    Walking football    Walking football