Schoppen Troef

Meneer Alzheimer

dinsdag 2 april 2019

Dementie is iets vreselijks. Je takelt geestelijk helemaal af en hebt zelf geen grip meer op je leven. Dat gun je niemand. Hugo Borst schrijft in ‘Ma’ (2015) en ‘Ach, moedertje’ (2017) hoe dat proces zich bij zijn moeder Joke voltrok. Het is allemaal pijnlijk ingrijpend, maar ook heel herkenbaar, je ziet het zó voor je! Daarbij is het ook nog een keer bijzonder vlot geschreven en het geheel is doorspekt met humor. Hugo schetst al met al een heel warm en liefdevol beeld van zijn moeder, hij zorgt voor een papieren monumentje. Met zijn twee boeken bereikte hij een groot publiek en wist hij en passant aandacht voor de zorg te vragen. Via het manifest ‘Scherp op Ouderenzorg’ peuterden hij en Carin Gaemers 2,1 miljard los bij het kabinet. Chapeau! Donderdagavond was Hugo Borst te gast bij het theaterdictee in Zeewolde. Hij las onder meer de column voor die hij in het AD schreef over de laatste levensfase en het overlijden van zijn moeder. Ontroerend en ontwapenend. Hier sprak iemand die véél van zijn moeder moet hebben gehouden. En haar dus ook een waardig en minder mensonterend einde had gegund. ,,Ga maar naar pa,” fluisterde hij in het oor van zijn stervende moeder. Om daar gelijk aan toe te voegen dat dat ‘natuurlijk’ onzin was, dood is dood, ‘hierna’ is er niets meer. Hugo wist al wel dat dit hém nooit zou overkomen. Zijn euthanasieverklaring lag al klaar, voor het geval ‘meneer Alzheimer’ ooit intrek in zijn eigen hoofd zou nemen. ,,Ach, misschien is het allemaal toch nog iets ingewikkelder,” voegde hij er nog wel aan toe. En daar sloeg hij de spijker aardig mee op de kop. Het kan bijvoorbeeld ook heel anders. Hugo’s vorig jaar augustus overleden moeder werd 89. Je kunt ook 89 of nog ouder zijn en nog bij je volle verstand. Ondertussen heb je Parkinson, hebt al je broers en zussen en andere leeftijdsgenoten om je heen zien wegvallen en kunt alleen nog maar wat schuifelen achter je rollator. Van levensvreugde is niet of nauwelijks sprake meer, je bent de regie over je leven kwijt en volledig afhankelijk van anderen. Je bent gevangene van je eigen lichaam, maar maakt dat nog wel heel bewust mee. Je hebt nog maar één wens en dat is het spoedig weerzien met je lang geleden overleden geliefde. Daar geloof je in en daar hoop je op. Onzin? Wie zegt dat? Wie ben jij om dat zo bot en stellig te roepen? Euthanasie? Dat is ook makkelijk gezegd, nou ja te makkelijk. Zo werkt het lang niet altijd! Hugo Borst had donderdagavond wel gelijk: het leven is misschien allemaal toch iets ingewikkelder dan we soms eigenlijk zouden willen. En het sterven ook.

Meneer Alzheimer    Meneer Alzheimer    Meneer Alzheimer