Schoppen Troef

De WK-finale

Tuesday 10 July 2018

Het eerste wereldkampioenschap voetbal dat ik bewust meemaakte was dat van 1966 in Engeland. Ik was net 9 jaar geworden. We hadden thuis nog geen televisie, maar mijn opa en oma anderhalve kilometer verderop wel. Normaal fietste ik er in een minuut of zes, zeven naartoe, maar op zaterdag 30 juli 1966 was ik bijna een half uur kwijt. M’n grootouders woonden aan een drukke weg en op deze middag was er behoorlijk wat extra vakantieverkeer. Ik zie me daar nog zo langs de kant van de weg staan, in mijn beleving moet het minstens twintig minuten hebben geduurd voor ik kon oversteken naar het erf van mijn opa en oma. Als nu de finale op Wembley nog maar niet was begonnen! Dat was ie dus wel, Engeland en West-Duitsland hadden al afgetrapt. Bij het gastland had je van die legendarische namen als de gebroeders Jack en Bobby Charlton, Nobby Stiles, Gordon Banks en Geoff Hurst, bij de West-Duitsers Franz Beckenbauer, Uwe Seeler, Helmut Haller en Sigfried Held. Het was nog 0-0 toen ik de TV aandeed, ik had dus nog geen doelpunt gemist. Op een gegeven moment kwam mijn oma van het land. Ze vroeg op strenge toon waarom ik de televisie zelf had aangezet. Dat vond ik niets voor haar, normaal moedigde ze me juist zelf in actie te komen. M’n opa, die net z’n middagslaapje had gedaan, kwam tussenbeide en vroeg wat de stand was. Ik keek hem wat verbaasd aan, volgens mij had hij nog nooit langer dan drie seconden naar een sportwedstrijd gekeken. Het was intussen 1-0 voor West-Duitsland, maar het duurde niet lang of het was alweer gelijk. Je moest als kijker wel goed opletten, want herhalingen bestonden nog niet. Na de reguliere 90 minuten was het 2-2. In de eerste helft van de verlenging kwamen de Engelsen via een zeer omstreden goal op 3-2. Want was de inzet van Hurst, die de onderkant van de lat raakte, wel geheel over de doellijn geweest? Volgens de Sovjet-grensrechter Bahramov was dat het geval, waarna de Zwitserse scheidsrechter Gottfried Dienst de treffer toekende. In 1966 had nog niemand van doellijntechnologie gehoord en er was ook nog geen videoreferee. Het werd uiteindelijk ook nog 4-2 voor de Engelsen, maar alleen het doelpunt uit de eerste helft van de verlenging bleef in mijn herinnering hangen. Waarom ik dit allemaal vertel? Natuurlijk vanwege het WK in Rusland dat na komend weekend ook weer geschiedenis is, maar eveneens omdat ik vorige week de wedstrijd uit 1966 (in samenvatting) terugzag. Het was alsof ik de trage zwartwitbeelden voor het eerst zag, niets kon ik me ervan herinneren! Wel herkende ik enige spelers aan hun gezicht, maar dat had waarschijnlijk meer te maken met hun latere bekendheid. De herinneringen zijn vermoedelijk een geheel eigen leven gaan leiden. Dat van die drukke verkeersweg, de reprimande van mijn oma en mijn quasi geïnteresseerde opa zijn echter echt waar, geloof ik tenminste.

 

De WK-finale    De WK-finale    De WK-finale