Leven is zoveel meer dan alleen sport voor Kenzo Biyong

ZEEWOLDE – Kenzo Biyong (sinds een kleine maand Zeewoldenaar) is sportief van alle markten thuis. Hij begon als (prof)voetballer, maakte daarna de overstap naar Grieks worstelen en selecteerde zich onlangs voor het Nederlandse WK-team jiu-jitsu in Servië. Maar er is voor hem veel meer in het leven.

Bewijsdrang

Kenzo (28) werd geboren in Parijs, in een gezin met een bijzondere mix van culturen. Zijn grootouders van vaderskant kwamen uit Kameroen en vestigden zich in Frankrijk, waar ook zijn vader opgroeide. Zijn moeder was Nederlands, en zo kwam Kenzo via Breda en Leusden uiteindelijk in Amersfoort terecht. “Vanaf mijn achtste woonde ik daar”, vertelt hij. “Dat werd echt mijn thuis.”

Voetbal werd zijn eerste grote passie, al begon Kenzo er relatief laat mee. “Ik was toen al twaalf. Maar ik had er meteen honderd procent plezier in.” Binnen een jaar werd hij van de D4 doorgeschoven naar de D1. Dat snelle stijgen kwam niet alleen door zijn talent, maar ook door zijn drive. “Ik wilde iedereen het tegendeel bewijzen. Op school was ik gepest, dus ik had iets te bewijzen — vooral aan mezelf.”

Finland

Het talent van Kenzo bleef niet onopgemerkt. Na jaren bij amateurclubs als IJsselmeervogels, Roda’46 en Spakenburg te hebben gespeeld, kreeg hij een plek bij NEC onder 19. Dat betekende dagelijks twee uur heen en ook weer terug naar en van Nijmegen, maar Kenzo klaagde nooit. “Ik was blij dat ik die kans kreeg. Toch moest ik van mijn moeder eerst mijn opleiding Sportmanagement afronden, voordat ik profvoetballer mocht worden.”

Na zijn studie lonkte het buitenland. In Finland begon hij aan zijn eerste professionele avontuur. “Ik startte in het jeugdteam en stroomde door naar het eerste elftal. Een prachtig jaar.” Daarna volgden periodes in Litouwen en Zweden — in totaal tweeënhalf jaar vol ervaringen, nieuwe culturen en mooie ontmoetingen. “In Zweden speelde ik samen met twee Nederlandse jongens. Via hen kwam ik uiteindelijk bij DHSC in Utrecht terecht, de club van Wesley Sneijder. Hij was een ontzettend aardige en betrokken man.”

Voetbal was ook maar voetbal, ontdekte Kenzo. Zijn jongere zusje maakte een moeilijke periode door en dat liet hem niet onberoerd. “Ik besloot te stoppen met voetballen om voor haar te zorgen. Voetbal was belangrijk, maar mensen helpen is mijn grootste drijfveer. Dat is altijd zo geweest.” Diezelfde toewijding bracht hem later ook bij Mitchel, een zwaar autistische jongen die aan automutilatie deed. “Hij woont nu 24/7 bij ons. Sinds hij bij ons is, heeft hij geen zelfbeschadiging meer gedaan. We zijn er allebei heel blij mee.”

Vechtsporten

Kenzo woont inmiddels samen met zijn vriendin en twee jonge kinderen – een zoontje van twee en een dochtertje van zeven maanden. Trouwen staat nog op de planning. “We wilden eigenlijk al getrouwd zijn, maar het vinden van een huis ging voor. Hopelijk lukt het dit jaar.”

Toch zei Kenzo het sporten niet vaarwel. Wat heet… “Ik begon als grap met Grieks worstelen, maar bleek er verrassend goed in te zijn.” Hij groeide snel door, werd Nederlands kampioen en maakte deel uit van het nationale team. “Ik wilde overstappen naar MMA, maar mijn familie vond die trappen in mijn gezicht niet zo fijn”, lacht hij. “Daarom koos ik voor jiu-jitsu. Met mijn worstelachtergrond bleek dat me goed te liggen.” Inmiddels is Kenzo de beste van Nederland in zijn leeftijdsklasse tot 71 kilo en is hij geselecteerd voor het WK in Servië. “Of ik tot de wereldtop behoor, dat gaan we daar zien. Voetbal doe ik niet meer, al train ik nog wel profvoetballers op mijn voetbalschool. VV Zeewolde hoeft me niet te bellen, haha! Maar wie weet — misschien train ik nog eens mee om te kijken of ik het nog kan.”