Bij de les

Bij de les
Belevenissen op het voortgezet onderwijs!

Cadeau

dinsdag 5 december 2017

Van sommige leerlingen weet ik dat ze het fysiek zwaar hebben. Je ziet het aan hun gezicht dat pijn slopend is. Dat de pijn vat heeft op hun doen en laten. Op hun concentratie en dus op hun cijfers. Op hun uitjes, hun feestjes en hun plezier. Pijn is vermoeiend en deprimerend. Heftig om te zien bij jonge mensen, die onbezorgd rond horen te huppelen op school.
Zo ook bij deze mooie meid uit de vierde. Ik zie haar zitten met een vertrokken gezicht. Zorgen om haar altijd aanwezige scherpe rugpijn. Al te lang gebukt gaan. Thuisblijven is geen optie. Dus gaan! Maar wat zal haar moeder haar vol zorg ‘s morgens uitzwaaien, wensend dat ze de pijn van haar mooie meid over kon nemen voor een dag. Om haar even kind te laten zijn. 
Ik vraag haar of het gaat. Ze haalt haar schouders op. “Zin in een kop thee.” vraag ik. Ze knikt. “Loop even mee naar mijn lokaal” zeg ik “ik heb les”. 
Ze gaat erbij zitten met haar thee. Mijn klas is gemoedelijk aan het werk aan een opdracht. 
Een leerling achterin vraagt mijn aandacht. Maar halverwege mijn uitleg, opeens, word ik verrast door een stem die mee zingt met het groepje voorin.
De leerling met haar kopje thee is mee gaan doen, en zingt. Zo prachtig. De klas kijkt, ook verrast. Met kippenvel. Hoge tonen met een warme klank rollen uit een gouden keeltje. De ‘Voice of Holland” trofee zou ik zo uitreiken.
Dat uitgerekend dit kind zoveel te geven heeft. Ons raakt. En ons aan het einde van de dag een cadeautje geeft door dit mooie nummer. 
Dat “opstaan en gaan” een keuze is. Dat dat niet alleen energie vreet. Maar ook geeft. Met een brok in mijn keel geniet ik verder van dit onverwachte mooie moment, gegeven door een kind van wie ik dat het minst verwachtte.

 

 

 

Cadeau    Cadeau    Cadeau