Bij de les | Sterk
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Sterk
Als klein meisje spande ik mijn armen aan voor de spiegel. “Kijk eens naar mijn spierballen!” Sterk zijn was iets om mee te pronken. Op het schoolplein kreeg je een compliment als je niet huilde na een val. Niemand zei: “wat fijn dat je huilt”. Sterk was: doorgaan en tanden op elkaar
Nu ik ouder ben, merk ik hoe hardnekkig dat beeld is. We leren kinderen sommen maken, werkstukken plannen en presentaties geven, maar wie leert ze dat huilen ook een vorm van kracht is? Dat je hand opsteken om te zeggen “ik red het niet alleen” misschien wel moediger is dan zwijgend blijven zitten?
Deze week zag ik het op school. Een stoere leerling. Ik had een gesprek met hem. Het kwam er hakkelend uit: dat thuis alles te veel was, en dat hij bang was te falen. Zijn enorme huilbui was geen zwakte, maar dapperheid. Sterk was hier: het masker even afzetten.
Net als die lieve moeder. Met het verdriet om haar dochter die er niet meer is. Van buiten lijkt ze sterk: ze staat weer bij de kassa, zet koffie voor visite, ze feliciteert anderen met hun geluk. Maar ’s avonds zijn er hartverscheurende tranen. Ze staat elke ochtend weer op. Dát is de kracht waar geen spierbal tegenop kan.
Tijdens mijn eigen kanker heb ik zo’n gevecht van dichtbij gevoeld. Hoe vaak wilde ik met mijn hoofd onder de dekens kruipen en verdwijnen tot het voorbij was. Maar je komt er niet verder mee. Edith Eger schrijft in haar fantastische boek ‘De keuze’: “Je kunt niet kiezen wat je overkomt, wel hoe je ermee omgaat.” Die zin inspireert. Sterk zijn blijkt geen rechte lijn, maar een slingerpad van opstaan, vallen, weer opstaan.
Misschien moeten we het woord opnieuw leren. Sterk is niet alleen je schouders eronder zetten, maar ook durven leunen. Niet alleen volhouden, maar soms stoppen. Het is lachen op het schoolplein én huilen in de keuken. Het is je kinderen leren dat tranen geen lek zijn, maar een overloop.
En dan staat mijn grote zoon bij me in de keuken, breder dan ik ooit zal worden, met armen die me moeiteloos optillen. Ik kijk er met plezier naar. Het meisje van vroeger zou er jaloers op zijn geweest. Sterk zijn is meebewegen met de jaren: van pronkende spierballen naar een rug die recht blijft, ook als alles om je heen zwaar tilt.
