Bij de les | Lekkere kerstgedachte

Wekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.

Lekkere kerstgedachte

De vrijdag voor de kerstvakantie. Eerst met alle leerlingen naar de kerstviering. Daarna moesten ze nog twee lessen volgen. Dat zou de motivatie niet ten goede komen. Dus bedachten we iets voor de acht havo 4-klassen: een kerstbrunch mét pubquiz. Iedereen neemt iets lekkers mee, het liefst zelfgemaakt. En eigen bord, beker en bestek. Duurzaam. Wij zouden voor drinken zorgen.

Alle collega’s waren enthousiast. Op twee na, maar geen probleem: een collega en ik namen er gewoon een extra klas bij. Gezellig. Al werd het wel een erg volle bak.

Twee uur van tevoren was ik al op school. Met een tas vol extra servies en noodsnacks, voor het geval dat. Groen uit de tuin geknipt, lichtjesslingers opgehangen, servetten neergelegd, kerstballetjes erbij. Extra koekjes, spiesjes, een zelfgebakken cake. De avond ervoor was ik nog op een basisschool geweest, waar kinderen keurig aan een kersttafel zaten met liefdevol gemaakte hapjes. Hun versiering inspireerde me: jampotjes met waxinelichtjes, touwtje erom, groen takje. Simpel, maar sfeervol. Dus ja, die had ik ’s avonds ook nog even geknutseld. Alles voor een warme kerstbrunch. Laat ze maar komen.

Ergens tussen groep 7 en havo 4 raken kinderen blijkbaar iets kwijt. Iets met verantwoordelijkheid. Of gewoon een bord en bestek. De helft kwam zonder. Niet omdat hun tas uitpuilde van zelfgebakken lekkers — dat was het probleem niet. Veel leerlingen hadden namelijk gewoon hélémaal niets bij zich. “Te veel gedoe, mevrouw.” Eén leerling kwam met een krop sla. De jongen die zelf hartige soesjes had gemaakt, werd uitgelachen.

Waar ouders in groep 7 nog samen spiesjes staan te rijgen, is dat blijkbaar op de middelbare helemaal voorbij.

Met een geforceerde glimlach open ik het buffet. Ze hebben het naar hun zin. Servetten branden in waxinelichtjes, kerstverlichting blijkt ideaal om elkaar mee in te wikkelen, kerstballen sneuvelen binnen vijf minuten en slagroom verdwijnt in de jampotjes. De quiz is leuk. En bij het opruimen vind ik een aantal kerstkaarten die ik voor ze had gemaakt, in de prullenbak. Ik hou van pubers. Maar vandaag ben ik het even zat.

Op de gang tref ik een collega. Ze was op haar vrije dag gekomen om met haar klas te brunchen. “Nooit meer,” zegt ze, en loopt weg.

Over een paar dagen zit ik weer aan een kersttafel. Nu met mensen die weten dat je andermans spullen heel laat, en waar moeite gewaardeerd wordt. En mocht daar een kerstbal breken, dan ging dát per ongeluk.

Fijne kerstdagen!