Bij de les | Zwarte Piet
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Zwarte Piet
Dat ik niet meer mag zeggen dat hij zwart is, weet ik heus. Maar dan heb ik in elk geval de aandacht. Want deze column gaat helemaal niet over Piet. Het gaat over Sinterklaas. Over die ontzettend leuke traditie waar ik elk jaar naar uitkijk.
Thuis was het vroeger al feest. Mijn vader zette de cadeautjes voor de deur, bonsde keihard op het raam en kwam dan even later via de achterdeur binnen met een uitgestreken gezicht: “Hè jakkie, heb ik het weer gemist!”
Toen ik ouder werd kwamen de lootjes en de gedichten. Het bleef een superleuk feest.
Die traditie hebben we doorgezet met onze eigen kinderen: schoentjes voor de kachel én een manlief die, heel toevallig, óók altijd net de komst van de cadeautjes miste.
Het moment dat mijn zoon van zijn geloof viel, weet ik nog precies. Hij was eigenlijk al te oud, maar tijdens mijn hele ontboezeming zakte zijn mond steeds verder open. En tegelijk groeide hij een meter, omdat hij vanaf dat moment onderdeel werd van het grote complot. Hij speelde het toneelstuk daarna keurig mee voor zijn zusjes.
Toen een moeder eens begon over “voorliegen”, pareerde een andere moeder fel: dat fantasiefiguren juist de verbeelding trainen en dat je dan net zo goed de hele Efteling wel kon sluiten. Touché. Ik kon weer ongestoord doorgaan met liegen over mijn favoriete feest, vol pepernotenmagie en de geur van jute zakken.
Dit jaar zijn de lootjes weer getrokken. Broerlief met gezin, de aanhang van onze kinderen en opa en oma: iedereen doet mee. De voorpret is misschien nog het leukst. De lijstjes in de appgroep, de verfkwasten die in het bad liggen (“ja, ik moet ze toch ergens laten”), het plakband dat altijd op is en een printer die áltijd leeg is als de gedichten eruit moeten rollen.
Op school vraag ik mijn klas of we Sinterklaas gaan vieren. Een bijna unaniem ja. Dobbelen met cadeautjes, veel lekkers en natuurlijk onder de les; want een les missen is misschien nog wel het leukste cadeau.
Later praat ik met een paar leerlingen na over hun tradities.
“Wij doen aan hedendaags Sinterklaas,” zegt er één. Ik kijk hem vragend aan. “Ja”, gaat hij verder: “Mijn ouders geven mij en mijn broertje gewoon een briefje van vijftig in onze schoen. Lekker makkelijk. Scheelt een hoop gezeik met gedichten en bedenken wat je voor iemand anders moet kopen.”
Tja. Zo kan het ook.
