Bij de les | Een praatje waard
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Een praatje waard
Een nieuwe klas binnenstappen voelt soms behoorlijk alleen. Sommigen kennen elkaar al. Maar naast wie ga jij zitten? Het is zoeken naar een stoel, maar vooral naar aansluiting. Het leven op de middelbare school wordt echt leuk als er gezelligheid is: wanneer iemand opmerkt hoe leuk je nagels zijn, of vraagt hoe je weekend was en je samen zit in de pauze.
Die behoefte aan verbinding zie je overal terug. Ik was laatst in een restaurant en daar werd ik geconfronteerd met de Hema-actie met badeendjes: je zet een eendje op tafel als je zin hebt in een praatje. Mooi bedacht. Alleen: de praktijk bleek wat ongemakkelijk.
Ik had namelijk afgesproken met een vriendin die ik lang niet gezien had. Een uur rijden, halverwege ontmoeten, eindelijk tijd om bij te praten. Net toen wij neerstreken, kwam er een dame alleen zitten. Ze haalde een badeendje bij de bar en zette het resoluut op haar tafel. Het signaal was duidelijk: ik wil gezelschap. Alleen; wij wilden juist even níét sociaal zijn buiten ons tweetjes. Terwijl wij lachten en bijpraatten, zat zij daar alleen. En hoe langer dat duurde, hoe ongemakkelijker het werd.
Uiteindelijk kochten we een macaron voor haar. We legden uit dat we haar eendje hadden gezien, maar dat we vandaag even samen wilden bijkletsen. Ze glimlachte, en ik denk dat ze het wel snapte. Maar een gezellig gesprek? Nee. Toen wij opstonden, ging zij ook weg. Ik dacht: “Wat als je week na week met je badeendje zit, en niemand schuift aan? Word je daar niet alleen maar verdrietiger van?”
Mijn moeder deed vroeger mee aan de telefooncirkel. Iedere ochtend belde ze iemand, die dan weer iemand anders belde, tot de cirkel rond was. Iedereen had zo een praatje. Simpel, maar doeltreffend. Net als de ‘praatkassa’ tegenwoordig in sommige supermarkten. Daar kun je bewust wat langer afrekenen, zodat er tijd is voor een gesprekje. Goed idee, maar wel bijzonder dat we dat moeten organiseren. Gezien worden is niet meer zo gewoon.
Laatst zag ik een filmpje van iemand die op straat gratis knuffels uitdeelde – en er werd gretig gebruik van gemaakt. Vanaf 25 september is het de week tegen eenzaamheid. Wat een mooie dingen worden er ook in Zeewolde georganiseerd zag ik. Top! We kunnen die week in de supermarkt met degene achter ons in de rij voor de kassa gewoon even een praatje maken. Of een knuffel uitdelen. Dan hebben we geeneens een praatkassa nodig.
