Bij de les | Bramenjam en hondenpoep
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Bramenjam en hondenpoep
Deze week stond ik in het Klauterwoud, emmertje in de hand, met fluitende vogels in plaats van airpods. Best idyllisch.
Ik kwam voor de bramen. Wat hingen er veel!
Mijn emmertje zat al bijna vol toen ik achter me opeens hoorde: “Laat je nog wel wat hangen voor een ander?”
Ik dacht eerst: grapje, leuk, zo’n man die probeert sociaal te doen in het bos. Maar nee. Hij meende het. Bloedserieus keek hij me aan.
“Nou eh… er hangt hier zo ongelofelijk veel dat mijn emmertje niks voorstelt,” stamelde ik nog. Opeens kwam zijn hond blaffend naar me toe. Hij snuffelde even en draaide vervolgens een halve meter verderop een dikke drol.
Toen ik verder niks meer zei herhaalde hij als een oude schoolmeester zijn vraag: “Nou dame? Laat je nog iets voor anderen hangen, of pluk je hier lekker de boel kaal?”
En toen gebeurde het: ik werd kwaad. Hier stond ik, vrolijk bramen te plukken, en meneer vond het nodig mijn emmertje ter discussie te stellen terwijl je hier bijna struikelt over de braamstruiken en er wel honderd emmertjes geplukt kunnen worden.
In een opwelling pakte ik mijn telefoon. Klik. Foto van de man. Klik. Foto van de poepende hond. “Weet je”, blafte ik terug, “als je jaloers bent op mijn bramen, kom je vanavond toch een potje jam halen.”
En toen, als kers op de bramentaart: “En trouwens, je hond mag hier niet eens los lopen. En er is hier ook opruimplicht, meneer! Dus wie is hier nou stom bezig?”
Ik toverde een plastic zakje uit mijn tas tevoorschijn. “Hier, opruimen die drol.”
Zijn gezicht vertrok. “Wat moet je met die foto?”, riep hij boos.
“Voor de krant waarvoor ik werk”, beet ik hem toe, “met als onderschrift: verpester van een mooie ochtend.”
Hij draaide zich stampvoetend om. “Gestoord wijf”, zei hij. De hond sjokte er voldaan achteraan. En ik bleef achter, met een emmertje vol bramen maar opeens was de lol er af. ‘k Voelde me ook wel een beetje gestoord. Letterlijk en figuurlijk. Ik had gewoon niks moeten zeggen. Stom.
En die foto in de krant; toch maar niet.
