Bij de les | Een speciale dag
· leestijd 1 minuut AlgemeenWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Een speciale dag
Ik hoorde het zondag: het was Kusjesdag. Ik kijk opzij naar mijn puber, die snel haar hoofd afwendt: “Jak mam, geen gekus!”
We leven in een tijd waarin bijna elke dag een gedenkdag is. Dag van de Croissant, dag van de gekke loopjes, dag van het naakt-tuinieren (goed bij je buren kijken dus als het 1 mei is), Spijbeldag voor volwassenen, Geen BH-draag-dag en Pi-dag voor de wiskundefans. Het is soms net alsof iemand een kalender heeft gepakt en gedacht: “Goh, deze dinsdag voelt wel als een goede dag om de meloen te eren.”
Het is grappig, maar het zet me ook aan het denken. Waarom willen we zó graag dingen markeren of herinneren of vieren?
Misschien omdat het leven soms zo’n sneltrein is. Alles dendert door: werk, gezin, boodschappen, tandarts, sport, vergaderen. En blijkbaar is het dan fijn om even ergens bij stil te staan.
Dat hoeft niet groots. De zondag leerde ik van huis uit kennen als rustdag. Geen haast; maar een dag die anders mocht zijn. We gingen naar de kerk, dronken koffie met wat lekkers, ruimte voor een goed gesprek, een wandeling en een spel. Zonder telefoon of werk. Het was heerlijk. Ik probeer dat op onze manier ook zo te doen, maar dat lukt niet altijd hoor.
Die kleine gedenkmomenten zijn goud waard: Aan tafel eten zonder schermen en de dag doornemen. Vieren dat het vakantie is. Dat je kind is overgegaan. Dat de aardbeien in de aanbieding zijn. Een vriendin van mij neemt mijn dochter elk jaar mee voor een ijsje zodra de zomervakantie begint. Dat begon toen ik in de chemo zat en het zelf niet kon. Ze doet het nu nog steeds. Dat is gedenken met een grote G.
Op school is er ook aandacht voor speciale momenten. De vlag uit voor de geslaagden. Een kaartje voor een leerling die een ouder verloor. Afscheid van je klas. Maar ook in de rush gaan die momenten soms verloren. Gemiste kans.
We leven misschien in een wereld vol onnozele dagen. Maar als we eerlijk zijn: het zijn juist die momenten die het leven kleur geven. Gedenken is dan niet stoffig.
En is er geen speciale dag vandaag; dan herhaal ik met liefde Kusjesdag!
(by the way: op de dag dat deze krant uitkomt is het “wereld-onthullingen-dag”. Dus ga er maar voor zitten vanavond: welk geheim krijg jij te horen?)
