Bij de les | Trump in de klas
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Soms kijk ik rond in mijn lokaal en denk ik: “zit hier een toekomstige president?” Misschien wel een Nederlandse Trump. Of liever niet. Maar wie weet. Misschien zit er iemand met dezelfde onnavolgbare denkkronkels in mijn lokaal. Iemand die straks op een spreekgestoelte staat en het land toespreekt met bizarre ideeën en een gouden glimlach.
Het mooie is: je ziet het niet altijd aankomen. Sommige leerlingen zie je meteen: die wordt advocaat. Of psycholoog. Of kunstenaar. Maar anderen verrassen. Die stille jongen die nooit zijn huiswerk maakt studeert nu geneeskunde. Dat meisje dat altijd te laat kwam is nu raadslid. Eén van mijn oud-leerlingen gaf laatst een lezing waar ministers bij zaten. “Serieus? Jij?”, dacht ik, met een mengeling van trots en verbazing.
Laatst vroeg een leerling: “Mevrouw, vindt u het jammer dat u geen écht beroep heeft?” Ik moest lachen.
“Lesgeven is toch saai”, zei een vriend laatst. “Elk jaar dezelfde leerstof erdoor jassen.” Maar dan heb je ’t niet gezien.
Leerlingen zijn net ongelezen boeken. Je bladert elke dag een pagina om. Soms is het verhaal saai, soms ontroerend, soms ronduit hilarisch.
En soms zijn ze scherp, want ook zij hebben zorgen over hun toekomst. “Waarom doe ik dit eigenlijk”, hoor ik dan, “ze liegen toch aan de top.” Ik zei: “Daarom juist! Wees oprecht, luister en doe je best hier op school, zodat jij straks wél weet hoe je eerlijk blijft in een krom systeem.”
Ik hoop dat ze iets goeds brengen. Voor onze samenleving. Dat ze hun macht, hoe groot of klein, met empathie gebruiken. Dat ze fatsoen bewaren, zelfs als de wereld schreeuwt. Niet iedereen hoeft een wereldleider te worden. Maar wie weet stuurt die leerling met die gekke ideeën ooit een zorginstelling aan. Of schrijft wetten. Of onderwijst op zijn beurt.
Het blijft kwetsbaar, lesgeven. Je geeft elke dag iets van jezelf, zonder garantie op resultaat. Maar af en toe komt er een oud-leerling terug met een bedankje over iets wat je als docent had gezegd. Of je ziet hoe hij of zij gegroeid is. En dan weet je weer waarom je dit doet.
Misschien zit Trump wel in mijn klas. Of Mandela. Of gewoon een hele goede collega. Voor nu houd ik me maar aan één gedachte vast: elke les is een zaadje. Wat er groeit, weet ik niet. Maar ik plant het weer met liefde.
