Bij de les | Een paspoort vol bezwaren
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
“Ik ga niet mee hoor.” Hij zegt het alsof hij er al maanden over nagedacht heeft. Alsof hij besloten heeft vegetariër te worden of nooit meer TikTok wil kijken. Vastbesloten. Armen over elkaar. Ik probeer nog: “Maar het is leuk! Nieuwe dingen zien, andere cultuur, samen met je klas”. Hij schudt zijn hoofd: “Ik hoef niks te zien. Ik heb Google Maps. En m’n bed is hier.”
Tja. Daar sta je dan, met een zorgvuldig geplande excursie voor de boeg. Het programma voor een midweek is tot in de puntjes geregeld, bus en onderkomen geboekt, musea, eten en sport op de planning. Maar hij ziet vooral één ding: gedoe. En kosten. Hij zegt het ook eerlijk: “Waarom zou ik geld betalen voor iets waar ik geen zin in heb?”
Ik zie een jongen met een grote mond en een gesloten koffer. Nog nooit verder geweest dan België, zegt hij. En zelfs dat vond hij ver. “Ik heb heimwee naar mijn eigen kussen,” moppert hij.
Hij lacht erbij, maar ik bespeur ook onzekerheid. Wat als hij zich ongemakkelijk voelt? Wat als hij er niet bij hoort? Wat als hij z’n oplader kwijt raakt? Het eten niet lust? Naar huis wil?
Ik snap hem. Echt. Niet iedereen staat te springen om op een kamer met snurkende klasgenoten te liggen. Of om te verdwalen in een stad waar je de weg niet weet.
Maar juist dat is de les. Niet uit een boek of Powerpoint. Maar live, in het echt.
Ja, het kost wat. Maar ‘t is een ervaring die je bijblijft.
Want als je later denkt aan school, denk je dan aan dat hoofdstuk over de Franse Revolutie? Of aan die keer dat je met je klas op een terras zat in Barcelona, broodjes aioli at, lol had, mooie gesprekken voerde en je docent per ongeluk met de hele groep zwart reed met de tram en een boete kreeg?
Natuurlijk probeer ik hem over te halen. Niet om hem te pesten, maar omdat ik gun dat hij iets meemaakt wat groter is dan zijn vertrouwde slaapkamer. Omdat leren ook betekent: uit je comfortzone stappen. Juist dan ontdek je nieuwe kanten van jezelf.
Misschien moet ik het anders zeggen. Niet: “het wordt leuk”, maar: “Je weet pas hoe het is, als je meegaat”. Thuisblijven en Netflixen is toch niet echt het hoogtepunt van je schooltijd.
Dus ja. Ik blijf proberen. Wie weet. Misschien pakt hij straks toch die koffer. Al is het met frisse tegenzin. En vindt hij het stiekem leuk.
‘k Ben benieuwd of hij bij de bus staat overmorgen.
