Bij de les | Dwars over het fietspad
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Bam, daar ligt ze. Met een smak valt ze op de grond. Zo’n 100 meter voor me op het fietspad in het park van de Polderwijk.
Een vrouw die vanaf de andere kant fietst stopt. “Dat krijg je er nou van”, roept ze met stemverheffing tegen een dame met hond: “jij met die kuthond.”
De dame met hond liep namelijk op het fietspad. Met zo’n uitrekbare lijn waar je als hond wel 20 meter van je baas af kunt gaan lopen. Dwars over het fietspad heen. En dat deed deze hond dus net toen het meisje op de fiets passeerde, en zo klapte ze over die lijn.
“Hoezo kuthond”, blèrt de hond-dame terug. “Zij fietst toch zeker veel te hard op die elektrische fiets.”
Ik buig me over het meisje heen. Ik herken haar, ze zit bij ons op school. Ze is op haar hoofd gevallen, jas kapot en bloed op voorhoofd en handen.
“Kijk, dat gebeurt nou met die fietsen, dan maak je harde klappen”, tiert de hond-dam. “Je kunt hier niet eens fatsoenlijk je hond uitlaten.”
“Ga dan niet op het fietspad lopen”, tiert de fiets-dame terug. “Het voetpad ligt daar!”
Ik ben het zat. Ik sta op en loop naar de dames toe en tier nog harder dan zij doen dat ze hun mond moeten houden. “Jullie lijken wel twee viswijven.”
Opeens is het stil. Ze kijken me boos aan.
Ik krijg bijval van een meneer. “Viswijven?”, mompelt hij. “Twee kleine kleuters.” En dan sjort hij de fiets omhoog. Die is kapot.
Hij draait zich naar de hond-dame om en zegt: “En nu gaat u netjes uw excuus maken aan dit meisje, want door u ligt ze op de grond.” De vrouw wil tegensputteren, maar de man kijkt haar heel doordringend aan. Hij gaat verder: “En aan u hebben we niets.” Hij kijkt de fiets-dame aan: “Dus fietst u maar snel door.”
Ik hou van dit soort mannen. Doortastend.
Nu dat arme kind nog. Ze huilt. Ik kijk in magister en bel haar ouders. Ze wonen vlakbij en vader komt er aan.
De hond-dame probeert ‘t nog één keer: “Ik blijf er bij dat als ze op een gewone fiets had gefietst, dat dit nooit was gebeurd.”
Ze krijgt het “sorry, ik zat fout” niet uit haar mond.
En de hond? Zelfs die zat zijn baasje meelijwekkend aan te kijken.
