Bij de les | Een stomme make-over
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Ik krijg een appje. “kun u effe bellen?” Het is één van de leerlingen uit een oude mentorklas. Een temperamentvolle dame met een hele grote mond. Maar met een klein hartje. Ik hou van dit soort grietjes en had een klik met haar. We spreken af om die middag te bellen.
Ik neem op. Geen “hallo, hoe is het met u”, nee, ze brandt meteen los: “Mevrouw, ik heb bonje met mijn moeder.”
Het is even stil. “Hallo, bent u er wel?” Ik zeg dat ik luister.
“Nou, als verrassing heeft mijn moeder mijn slaapkamer deze vakantie een make-over gegeven. Ze heeft alles lichtgroen met grijs geverfd en alles van de muren afgehaald. Echt! Mijn foto’s, posters, briefjes. Alles. Dat groen is walgelijk. En al mijn foto’s zijn weg!” Een stortvloed van boze woorden.
“Dat dóe je toch niet. Het is toch míjn kamer?”
“En toen werd mijn moeder boos. Ze zei dat ik een ondankbare hond was. Ja echt. Ze had er geld in gestoken. Dat ze het bij mij nóóit goed kon doen. En toen pakte ze mijn tas en gooide mijn kleren erin en zei dat ik dan maar bij mijn vader moest gaan wonen.”
Ze valt even stil. Ik hoor dat ze vecht tegen haar tranen.
“Maar ik wil helemaal niet naar mijn vader, zijn vriendin is zo stom.”
Ik snap die moeder. Ze had het zo leuk bedoeld. Een verrassing voor haar dochter waar ze veel energie in had gestoken. En dan zegt de dochter niet eens dankjewel. Maar zo onnadenkend om dit niet te overleggen met dochterlief die helemaal niet van groen houdt en nu alle mooie foto’s zomaar moet missen. Ze is 16! Zestienjarigen houden niet van dit soort acties. Had dit nou samen met haar gedaan.
“Ik vind het lastig”, zeg ik, “want ik kan je moeder niet zomaar opbellen om haar te vertellen hoe ik er over denk. Maar is er niet iemand waar je moeder het goed mee kan vinden?” “Ja, oma.” “En kun jij ook goed met oma?” “Jawel.” “Zullen we haar vragen om te helpen?”
Een kwartiertje later facetimen we samen met oma. Een begripvolle vrouw. Zij snapt het en belooft om moeder te bellen. Dochterlief slaapt voorlopig bij een vriendin.
Na vier dagen krijg ik een appje met een selfie: ze staat in haar kamer; en die is nu blauw met wit. Goud waard, die oma’s.
