Bij de les
· leestijd 1 minuut Bij de les Toch weer een column.Ik loop met m’n dochter een rondje door de straat. Nooit gedacht dat ik zo kon genieten van dit kleine rondje.
Vorige week kwam mijn accurate huisarts aan huis. Ik kon niet meer op m’n benen staan en daarom kwam ze aan huis. Zoonlief is verpleegkundige, zag haar testjes, hoorde haar de ambulance bellen en zei “Mam, er is iets mis. Je hele linkerkant doet ‘t niet meer zo goed”. En dan geef je je over. Omdat er even niks anders op zit. Welkom in een wereld waar je niet in wilt stappen. Waar je om de paar uur de vraag krijgt of je nog weet hoe je heet. Waar je gewassen wordt. Waar de plakkers op je lijf alles registreren. En waar je niet weet of en hoe je leven veranderen zal. Angstig.
Terwijl de man tegenover me, die ook uitval aan zijn linkerkant had, steeds minder verstaanbaar praatte; kon ik na 2 dagen mijn eerste stappen achter de rollator weer maken. “U gaat goed vooruit” zei de neuroloog. Die woorden waren balsem voor m’n ziel. Dat klinkt poëtisch, maar zo was het echt: er sijpelde hoop binnen. En moed. En weer vertrouwen. “Goed oefenen” zei de fysio: “je kunt het”. Ik oefende me suf. Die week in het ziekenhuis keek ik naar mijn lotgenoten. Mensen met een lijf dat niet doet wat het hoofd wil. Hoe rauw! Maar mijn lijf ging wél reageren. Met onbeschrijfelijke dankbaarheid.
Die zondag kwam er een vrijwilliger aan mijn bed. “Wilt u mee naar de viering?” Dat wilde ik. Even naar een ruimte zonder witte jassen en spugende mensen. En daar zag ik, vanuit m’n bed, de mooiste man van het hele ziekenhuis. Oud en krom in zijn rolstoel. En hij zong. Uit volle borst. Hij kende geen enkele melodie en maakte er zijn eigen versie van. Maar het waren voor mij de mooiste kerstliederen die ik ooit had gehoord. Kerst in alle gebrokenheid. Zonder groots diner, chique kleren of cadeaus. Samen hoop zoeken.
En zo liep ik vandaag een klein, langzaam rondje achter m’n rollator in de straat. De zon kwam zowaar door. Ik moest huilen. En dochterlief huilde gezellig mee. Om het kerstcadeau dat gezondheid heet. Om samen zijn. En om hoop!
Ik wens je dankbare kerstdagen!
