Bij de les | Versailles op de fiets
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Versailles op de fiets
Daar liepen we. Dochterlief en ik. In Versailles. Ze gaat haar profielwerkstuk over Lodewijk de Veertiende maken. Hoe hij zijn macht uitte door kunst. En tja. Dat moet je dan ervaren natuurlijk. Dus liepen we langs fonteinen, paleizen die je doen duizelen; schilderijen, goud en beelden.
We bleven zitten bij een vijver. Er klonk muziek uit een luidspreker als bij de Efteling. En het bracht je terug in de tijd. Alles perfect. Perfecte lanen. Perfect geknipte struiken. Een perfect geregisseerde ervaring samen met nog een paar duizend toeristen tegelijk.
Toeristen die selfies maken en het paleis vooral bekijken door hun camera. Want, ook al hebben we geen zonnekoningen meer; de behoefte om te imponeren is springlevend. Niet met een paleis zoals Lodewijk XIV, maar met Instagram als mini-Versailles waar het leven net iets mooier lijkt dan het is. Lodewijk zou daar trouwens vast prima mee overweg kunnen; ik zie hem al voor me: #SunKing, #Blessed, #VersaillesVibes.
En terwijl dochterlief aantekeningen maakte over ‘propaganda’, ‘invloed’ en ‘inpakkende macht’, vond ik de kunst die ik zag oprecht prachtig. Die schilderijen, dat goud, dat kasteel met al zijn versiering: alles zo zorgvuldig gemaakt. Ik werd er stil van. De muziek van barokke componisten maakte het plaatje compleet.
Na het kasteel gingen we naar het paleis van Marie Antoinette. Door de parken, op de fiets. Want ja, we zijn en blijven Hollanders dus we sleepten op de fietsendrager onze fietsen mee naar Parijs. Terwijl de Japanse toeristen massaal voor 42 euro per uur een golfkarretje huren om door de tuinen van Versailles te rijden, fietsten wij dus op onze eigen fietsen rond. Heerlijk. Niet helemaal in de stijl van Versailles, maar dan hadden we ook geen sneakers aan moeten doen, maar hakken. En geen hemdje maar een baljurk. Lodewijk XIV was vast nooit op een fiets gestapt. Die had zich laten rondfietsen in een gele TukTuk met zonnetjes erop.
Zo slingerden we door de parken, stopten bij doorkijkjes met fonteinen, aten croissantjes op een kleedje in de zon en stonden weer een uur in de rij om het volgende paleis binnen te mogen. Het werd een leuk moeder-dochter weekend. Waar zo’n stom PWS al wel niet goed voor is.
