Bij de les | Met de trein
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Met de trein
Ik vertelde mijn kinderen laatst over mijn treinavonturen. Dat ik, toen ik 19 en 20 was, een interrail-kaart kocht. Dan kon je een maand lang heel Europa door crossen met de trein. Geweldig was dat!
Was je onderweg naar Boedapest, kwam je iemand tegen die naar Venetië ging, nou, dan ging je toch mee. Het liefst sliep ik ‘s nachts in de trein. Dat scheelde kosten voor een overnachting.
Er pasten zes personen in zo’n slaapcoupé. Dan was het er vol en warm. Er waren snurkende medepassagiers. Of dronken gasten. Nieuwsgierige dames. Er waren gezinnen met kleine kinderen. Handtastelijke pummels en leuke studenten. Elke nacht een verrassing wie er bij je lag.
Ik vond het geweldig om in het bovenste bed te liggen met m’n hoofd bij het raam. Tussen het gordijn door zag ik de steden voorbijkomen. De cadans van het spoor wiegde je in slaap. Dit romantiseer ik schromelijk. Want de realiteit was soms een schreeuwende conducteur, herrie, een blèrend kind of gejatte schoenen.
Maar het wakker worden in een totaal andere wereld was wel de realiteit! Magisch. Dan schoof je het gordijn open en zag je de besneeuwde toppen of de zee. Uitstappen. Nieuw avontuur! Vrijheid en spontane contacten.
Soms komt een trein figuurlijk bij je langs; een rijdende trein die maar doordendert. Als je werkgever ineens kritiek te over heeft, je moeder ziek wordt én je al genoeg op je bordje had. Of als je kind ineens ongeneeslijk ziek blijkt. Je huwelijk stuk loopt. Je ouders steeds ruzie maken. Of je te moe bent om op te staan. Dan kun je niet van die doordenderende trein af. Doorgaan maar. Even uitstappen is geen keuze, terwijl je zo graag een tussenstop zou willen. Of een andere route. De trein is dan groot, log, en ook nog eens vertraagd.
Het is de kunst, bij ons allemaal, om niet te focussen op dat logge ding, de medepassagiers, de afstand of de herrie. Maar op wat er voor indrukwekkends te zien is door de kier van ‘t gordijn. En op het moois dat er te zien is als je uiteindelijk aankomt.
Saskia de Wijk
