Bij de les | Nog niet bedacht
· leestijd 1 minuut AlgemeenWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Nog niet bedacht
Laatst kwam er een klein meisje op me af. Ze keek me serieus aan en zei: “Later word ik uitvinder.”
“Wat ga je uitvinden?”, vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. “Dat moet ik nog even bedenken.” Grappig kind met een wijs koppie.
Ik ben de uitvinder van de koelkast nog elke dag dankbaar. En die van de stofzuiger ook. Wat een helden. Iemand moet ooit gedacht hebben: het zou toch fijn zijn als melk niet zuur wordt en kruimels niet blijven liggen. Praktische genialiteit. En toch: wie kent hun naam? Ik niet. Als ik aan beroemde uitvinders denk, kom ik uit bij Edison, Bell, Einstein en Jobs. Maar de bedenker van de koelkast of de stofzuiger? Geen idee. Terwijl ik ze dagelijks dankbaar gebruik. Je hoeft dus niet beroemd te zijn om het leven van mensen aangenamer te maken.
Bij ons thuis hing vroeger een afwas- én droogschema op de koelkast, vastgezet met magneetjes. Had me toen verteld dat er een vaatwasser uitgevonden ging worden, die voor je ging afwassen én drogen, dan had ik erg gelachen. We hadden ook lange tijd geen vriezer, dus mijn ouders weckten boontjes, appelmoes en stoofperen.
Als je mijn oma toen had verteld dat er later een auto zou bestaan die zelf kan inparkeren, had ze je waarschijnlijk vriendelijk aangekeken en gedacht dat je te veel op had. En toch staan ze er nu. Auto’s die zelf sturen. Deuren die vanzelf opengaan. Telefoons zonder draad die meer kunnen dan de computer waar je mee moest inbellen.
Afgelopen week was ik met mijn dochter een paar dagen weg. Superleuk trouwens, zo samen op vakantie! We zagen plekken waar mensen leven zonder allerlei vanzelfsprekendheden die wij nauwelijks nog opmerken. Geen lichtknopje dat meteen gehoorzaamt. Geen oven die voorverwarmt. En je beseft weer dat wat wij nu normaal vinden, ooit ondenkbaar was. En wat nu ondenkbaar lijkt, is misschien over dertig jaar doodgewoon.
Dat vind ik misschien wel het leukste aan die uitspraak van dat meisje. Natuurlijk heeft ze geen idee wat ze gaat uitvinden. Misschien wordt het iets groots. Of klein maar mega handig; een sok die altijd zijn partner terugvindt in de was bijvoorbeeld.
En dan zeggen we: hoe hadden we ooit zonder gekund?
