Bij de les | Een betere bijsluiter
· leestijd 1 minuut AlgemeenWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Een betere bijsluiter
Afgelopen week was m’n lontje erg kort. Nieuwe medicijnen met nieuwe bijwerkingen. Het is verleidelijk om daar alles op af te schuiven.
Ik had een roosterwijziging compleet gemist, waardoor de conciërge me belde met de vraag waar ik in vredesnaam bleef terwijl er een klas op me stond te wachten - en ik nog in de auto zat op weg naar school. Eenmaal op school besloot het internet er een paar uur mee te stoppen. En zonder internet kun je tegenwoordig als docent bizar weinig. Daar ging mijn leuke les. Kortom: de dag en ik waren geen vrienden.
Eindelijk brak mijn eerste normale les aan. Na tien minuten: geklop op de deur. “Mevrouw, heeft u een paar blaadjes?” Daarna weer geklop. “Mevrouw, we hebben u het achtste uur, maar we willen ruilen.” Elke onderbreking trok me uit mijn concentratie, en de klas voelde haarfijn aan dat mijn lontje kort was. Halve klassen trouwens, want de andere helft lag thuis met de zoveelste griepgolf. De wel aanwezigen snotterden en niesten de klas vol.
Bij de derde keer kloppen reageerde ik kribbig toen twee meiden vroegen of ik even mee de gang op wilde. “Moet dat? Ik ben nu echt les aan het geven.” Ze knikten ernstig. Het moest echt.
Met een zucht die niet heel pedagogisch verantwoord was, liep ik mee. Ze stonden wat te giechelen. En toen: “Kijk mevrouw, een Valentijnsroos voor u. Omdat u zo’n lieve docent bent.” Een rode roos werd in mijn handen gedrukt. Nou, daarvoor wilde ik best naar de gang komen. Al voelde ik me allesbehalve een lieve docent op dat moment.
Eén van deze meiden heeft het momenteel niet makkelijk. Juist zij stonden daar, met die roos. Er smolt er iets bij mij. En mijn korte lontje smolt mee.
Die roos heb ik daarna in mijn lokaal gezet. Als herinnering. Dat zelfs op dagen waarop ik mezelf een matige versie van mezelf vind, er blijkbaar toch iemand rondloopt die iets leuks over je bedenkt. Hoe tof is dat! En dat is eigenlijk een veel betere bijsluiter dan die van mijn medicijnen. En een goed idee; want die roos hoeft niet per sé op Valentijn.
