Bij de les | Een wit begin
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Een wit begin
Natuurlijk begint mijn column met sneeuw. Zo mooi als je wakker wordt in een witte wereld. Overal in ons dorp verrezen sneeuwpoppen; ook bij ons voor de deur, geholpen door buurmeisjes met rode wangen. Een paar grote knullen uit de buurt hadden zich uitgeleefd op een mega-piemel-sneeuwpop. Een heer die langsliep keek afkeurend, maar het was vooral pret: natte handschoenen, sneeuwballen, lekker buiten en niet achter hun telefoon.
Met mijn dochter maakte ik een wandeling door het bos. Op elk takje lag sneeuw. Zo mooi dat je er stil van wordt. Een prachtig begin van het nieuwe jaar. Het is maar hoe je het ziet, maar ook: wat je wíl zien want op de Zeewolde-Facebookpagina werd vooral gemopperd over paden die niet waren gestrooid. Dat kan ook, natuurlijk.
Deze week gaat de ijsbaan open. Het geluid van schaatsen op ijs en daarna chocolademelk: dit hoort toch bij de winter!
Diezelfde sneeuw bracht ons dit weekend naar het Gooi, waar dochterlief een hockeywedstrijd had. Wij kwamen met een team uit Zeewolde, ik in mijn wat oude bak waar de winterbanden nog een keer om moeten. Naast me op de parkeerplaats stonden de dure Gooise bakken: groot en voorzien van meer pk’s dan ons hele team bij elkaar. Maar: we wonnen. Beide wedstrijden. In mijn hoofd klonk een klein triomfantelijk trompetje terwijl ik weer instapte in mijn oude bak, die plotseling een stuk charmanter voelde. Winnen van een Goois team voelt altijd nét wat leuker. De terugweg was wel glibberig, maar als je langzaam rijdt zie je nog meer sneeuw.
De laatste appelflappen worden hier vandaag gegeten, de kerstboom gaat de deur uit. Jammer van die gezellige lichtjes. Zeewolde was echt mooi, met al die lampjes buiten, zo feestelijk. Deze week gaat het hele school-circus weer beginnen: lunch smeren, leren en huiswerk. Ik kreeg een appje van een mentorleerling: “We hoeven toch zeker niet naar school nu er sneeuw ligt; veel te onveilig op die fietspaden?” Hij wilde vast wat langer vakantie.
Maar zoals altijd met leuke dingen; die gaan weer voorbij. De winterpret blijft nog even, maar nu met een onbarmhartige wekker en sneeuw achter het schoolraam.
En als de sneeuw straks weg is, heb ik zin in narcissen. In de tuin én zo’n grote gele bos op tafel. Want ergens onder dat natte gras ligt alweer iets nieuws te wachten.
