Bij de Les | Leren buiten de lijntjes
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Leren buiten de lijntjes
Het is nog vroeg in de ochtend. Vandaag staat een uitje gepland. Met de bus naar Rotterdam. Lading: 56 pubers. Ik ben toch altijd een beetje zenuwachtig en heb slecht geslapen. “Heb ik alle tickets? Komen ze allemaal weer terug in de bus? Maar vooral: Vinden ze het echt leuk wat ik heb verzonnen? Hoe slaat de balans tussen fun en educatie uit? En kunnen mijn collega’s het waarderen vandaag?”
Gek, hoe zwaar wat er niet is, soms kan wegen.
Om half zeven check ik mijn tas voor de derde keer: sinds mijn infarct werk ik met lijstjes: Cadeautje voor een leerling die jarig is: check. Oordoppen voor de herrie: check. Museumjaarkaart en reserveringen van de activiteiten: check.
Om 6.55 uur sta ik bij de bushalte Kwartiermakerslaan waar ik een paar leerlingen oppik die meerijden naar de bus. Gezellig. Drie meiden uit mijn mentorklas. Beetje slaperig, maar gewapend met snoep, mobiel en zin.
Als we ter hoogte van de Biezenburcht zijn gaat mijn telefoon: “Eh, mevrouw, bent u mij vergeten?” Dat begint goed. Gister afgesproken dat er nóg een meisje uit een andere klas zou meerijden. Die had ik niet op mijn lijstje gezet. Draaien en terug. “Sorry, sorry!!”, hakkel ik. “Geeft niks”, zegt ze lief.
Ondanks m’n doorgassen komen we als laatste aan bij de bus.
De vriendelijkste buschauffeur van de Veluwe rijdt ons in pittig tempo richting het westen. Schoolreisjesgevoel. Toen ik onlangs in de klas vroeg wie er wel eens in Rotterdam was geweest was dat een handje vol. Daarom staat er een hoop op het programma. “Ook vrije tijd?” is steevast hun vraag. “Zeker; ook vrije tijd”.
En vanaf het moment dat we uitstappen weet ik waarom ik hier tijd in heb gestoken. Om even weg te zijn met ze. Geen school. Iets nieuws. En ik geniet van hun hoofden: als ze om zich heen kijken op de Erasmusbrug en een selfie maken voor wolkenkrabbers. Als ze verveeld kijken naar de rondleider in het museum. Blij worden als ze een McDonald zien, een pyjamabroek geshopt hebben of stiekem het museum uitsneaken voor een energiedrankje. We eten pizza als slotstuk en komen in het donker weer thuis.
“Dood de tijd niet, maar leef” staat er op het servetje bij de koffie. Dat hebben we vandaag zéker gedaan. Missie geslaagd: niemand kwijt, iedereen voldaan, leuke herinneringen en een docent die blij is dat ze morgen een vrije dag heeft.
