Bij de les | De middenbaan
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
De middenbaan
Zaterdagavond. Ik rijd richting Houten, zesbaans aan asfalt. Onze Panda heeft geen radio, dus stiekem heb ik de draagbare box van dochterlief mee. Mijn eigen muziek aan. Thuis is het op dit moment een chaos: vloer geschuurd, plafond geverfd, meubels in de opslag. Geen bank om op te zitten. Dus voelt deze rit als een cadeautje. Even lekker mijn momentje in de auto. Ik zing mee en niemand die het hoort op de A27.
Op de rechterbaan kabbelt het verkeer rustig voort. Voor me rijdt een auto in het midden. Precies honderd. Geen haast, geen neiging om naar rechts te gaan. Alsof die rijstrook exclusief voor diegene is. Voor me schuift iemand geïrriteerd twee banen naar links, haalt in, snijdt ‘m bijna, en duikt dan weer naar rechts. Zoals het hoort, volgens de regels – al was het wat bits uitgevoerd.
Ik nader de middenrijder nu ook. Links eromheen, weer netjes terug? Of tóch rechts erlangs, zoals anderen doen? Terwijl ik twijfel, haalt iemand mij in en lost het dilemma voor zichzelf op: hup, rechts erlangs. Ik besluit hetzelfde te doen.
Ik kom naast de middenauto. Twee dames zitten erin, lachend, pratend, totaal niet bezig met verkeersregels of links-inhaal-discussies. Gewoon lol. Wanneer ik langzaam rechts voorbijglijd, draait de bijrijdster zich om en knikt me vriendelijk toe. Geen idee dat ze de hele rechterbaan heeft opgehouden. Geen stress. Gewoon in hun eigen bubbel.
Net als het leven: je hebt de linkerbaan-figuren: altijd gehaast, altijd eerst, altijd voorbij de rest. Je hebt de rechterbaan-mensen: veilig, volgens de regels, netjes en voorspelbaar. En dan de middenbaan. Het domein van de laconieken. Je hoeft niet altijd voorop of keurig achteraan; je zit er gewoon middenin. Best comfortabel.
Ook pubers op school. Niet allemaal hoeven ze voorop te knallen met hoge cijfers en ambitieuze plannen. Maar ook niet allemaal braaf volgens het boekje. Er is dus óók een plek voor de middenbaan: de leerlingen die nog wat kabbelen, die lachen, die ontdekken, die hun eigen tempo zoeken. Soms geef je ze een zetje: “Kijk even in je spiegel, schuif een baan op.” Maar vaak is het gewoon goed waar ze zitten. Want ook de middenbaan brengt je vooruit.
En eerlijk gezegd; dáár zit meestal de meeste gezelligheid.
