Bij de les | Even afwezig
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Even afwezig
Deze week moest ik op een basisschool een vakles observeren. Ik wist niet in welke klas ik terecht zou komen, tot ik binnenkwam. “Aha”, dacht ik, “dit is háár lokaal.”
Een maandje geleden liet ze het me trots zien. De boeken, de instructieplek, de muur vol tekeningen. Vol vuur over haar werk, haar kinderen. Over hun fratsen, hun groei, hun grapjes. Hier ligt haar hart.
Maar nu zit ze thuis. Te veel op haar bordje. Dus neemt iemand anders het tijdelijk over.
Een fijne vervangster stond daar. Bekwaam en rustig. De les liep goed en degene die ik moest observeren was lief voor de kinderen: ze deden mee, er werd geleerd en gelachen. Je zou zeggen, alles onder controle.
En toch voelde het een beetje anders.
Want de klas ademt haar uit. In de manier waarop er een ritme zit in de dag. Hoe de kinderen weten wat ze mogen pakken, hoe ze samen opruimen, hoe ze zachtjes fluisteren als iemand even verdrietig is. Dat heeft tijd gekost. Liefde. Het is haar handschrift in de dingen die nu nog steeds gebeuren.
Ik keek rond en dacht: wat knap dat je je klas durft los te laten. Dat je zegt: “nu even niet”. Dat voelt misschien als falen, maar het is juist kracht. Want lesgeven is zorgen. Dag in, dag uit. En die kinderen kruipen onder je huid. Je bouwt iets op. Met geduld en liefde, zomaar aan je toevertrouwd; en dat laat je niet zomaar los.
Juist daarom steekt het. Dat je er niet bij bent op de laatste schooldag. Geen knuffel met “fijne vakantie” bij de deur. Alsof je midden in een verhaal gestopt bent. Onaf. Niet alleen voor haar, maar ook voor al die schatjes in de klas.
Dus, lieve juf. Ik wil je zeggen: het gaat goed met je klas. Echt waar. Ze lachen. Ze leren. Ze zijn lief voor elkaar. Maar je wordt gemist. Door je collega’s. En vooral ook door je kinderen.
Alles gaat door. Maar toch niet helemaal. Want jij bent er niet.
Maar jouw klas: dat ben jij nog steeds. Normaal gesproken van dichtbij; maar nu van een beetje verder weg.
