Bij de les | De man met het schepje
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
De man met het schepje
Het was maandagochtend in de Polderwijk. Ik wandelde mijn rondje met een vriendin en waren net neergestreken op een bankje om even bij te kletsen, toen we ze zagen: een oudere man in een jas die duidelijk te groot was, en een jonge vrouw met een stralende glimlach. De man had een rood kinderschepje in zijn hand. Je weet wel, zo’n ding waarmee peuters zandtaartjes maken.
Hij stond midden op het trottoir, vlak voor ons, en tuurde ernstig naar een hoopje aarde tussen twee stoeptegels. “Ze zitten erin”, riep hij in ‘t luchtledige. “De kabouters. Ze graven tunnels.”
Ons gesprek viel stil en keken naar ‘t stel. Een beetje nieuwsgierig en wat vertederd. De jonge vrouw – ik schatte haar begin twintig – knikte alsof dit de normaalste zaak van de wereld was. “Dat dacht ik al”, zei ze. “Zal ik even helpen met graven?”
En daar gingen ze, samen hurkend op de stoep. Zij met haar nagels keurig gelakt, hij met zijn schepje. Elke beweging traag en plechtig. Alsof ze écht op zoek waren naar een kaboutervolk dat op het punt stond naar boven te komen.
Een voorbijganger keek geërgerd en schudde zijn hoofd. “t wordt steeds gekker”, mompelde hij. Maar wij zagen een man die zijn dagen doorbrengt in verwarring, maar op dat moment volledig opging in zijn avontuur. En een jonge vrouw die haar tijd en aandacht gaf zonder haast of oordeel.
Na een paar minuten zuchtte de man tevreden. “Ze zijn weer weg. Ze hebben zich verstopt.”
“Dan hebben we goed werk gedaan”, zei zij.
“Mooi dat het gelukt is”, zei mijn vriendin toen de man zag dat wij naar hen keken. Hij straalde. En zij zei met een vriendelijke smile: “Ach, hij heeft zijn kabouters. Ik heb hem. Dat is de deal.”
Hij pakte zoekend haar hand vast en zo liepen ze verder; hij nog steeds met het schepje in zijn andere hand alsof het een schat was.
Het hoeft niet groot te zijn, om groots te zijn. Een beetje liefde, geduld en vriendelijkheid. En een kinderschepje.
Zo simpel is het blijkbaar. Polderwijkpareltjes op maandag!
