Bij de les | Gewoon anders
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Ze zat op de eerste rij in de brugklas. Altijd met een vest aan, zelfs op warme dagen. Altijd was haar ene mouw aan de onderkant leeg, netjes opgerold en vastgestopt. Alsof ze probeerde haar arm onzichtbaar te maken. Alsof niemand zou merken wat er ‘ontbrak’.
Maar natuurlijk zag je het. Niet omdat het raar was, maar omdat het anders was. En anders zijn op een school, dat is ingewikkeld. Tieners zijn scherp. Ze kijken. Soms te lang. Soms met een opgetrokken wenkbrauw of een half gefluisterd zinnetje dat harder aankomt dan een stomp.
Zij zei niets. Ze glimlachte vaak. Vroeg nooit om hulp. Alsof alles vanzelf ging. Alsof het haar niets deed.
Maar ik zag het. De manier waarop ze haar spullen anders organiseerde. Hoe ze haar jas met een rare slinger over haar schouder gooide. Hoe ze haar brood met haar tanden openmaakte. Ze had geen hand om mee te friemelen. Geen tweede hand om snel even iets op te vangen. Probeer maar eens je veters te strikken met één hand. Of je haar in een staart. Of een instrument bespelen, zoals de rest van de klas.
En nu, vier jaar later, tref ik haar bij een uitje met de vierde klassen. Ze draagt een T-shirt. Ze verstopt zich niet meer. Ze maakt grappen over zichzelf voordat een ander het kan doen. Niet als pantser, maar als brug. Ze praat met zelfspot, maar ook met trots. Er wordt nog steeds gekeken. Natuurlijk. Alleen nu is het anders. Niet omdat ze ‘dat meisje zonder hand’ is. Maar omdat ze opvalt. Door wie ze ís.
Ze is slim. Droogkomisch. Eigenzinnig. Ze draagt eyeliner alsof ze naar een festival gaat, ook al is het maandagochtend, eerste uur. Ze praat met iedereen, en iedereen praat met haar. Ze is niet minder. Ze is meer.
Want wie leert fietsen met één hand, zichzelf aankleden, tekenen, sporten, schrijven, typen, gitaar spelen — ja, écht — die heeft iets geleerd wat veel anderen pas jaren later doorhebben: beperkingen zitten vaak niet in je lijf, maar in je hoofd. En daar zit bij haar geen rem. Van slachtoffer naar voorbeeld. En dat is allesbehalve gewoon.
