Bij de les | Later
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Ik hoorde een oma laatst vragen aan een kind: “Wat wil je worden als je groot bent?” Net alsof ‘groot zijn’ een definitieve staat van ‘zijn’ is. Alsof je op een gegeven moment iets bent en dat dat het dan is. Het einde. De vraag is lief, maar eigenlijk mal.
Als mentor van havo 4 hoor ik mijn leerlingen te bevragen over hun toekomst. Ze gaan op bedrijven-bezoek, naar Open Dagen en er komen oud-leerlingen op school om te vertellen over hun opleidingen. Want het is een hele klus om een opleiding te zoeken die je aanspreekt. Laat staan om jezelf in een baan te zien. Daarom sturen we ze op pad om rond te kijken.
In een jaar tijd hoor ik ze switchen van piloot naar ambulanceverpleegkundige. (Iets met een vervoers-connectie?!)
Of tandarts, en dan willen ze een half jaar later toch iets in de politiek. (Beide iets met mond vol tanden?).
Maar onlangs sprak ik een lange knul die het heel zeker wist. En dat hield hij al het hele jaar vol. Hij gaat de onderwaterwereld bestuderen. Aan een opleiding in Spanje. Hij wil zich specialiseren in komkommerduiken en zee-egelduiken. Heel serieus.
Hij vroeg me wat ik daar van vond. Ik stamelde even dat ik daar nog nooit van had gehoord. Waarop hij me verbaasd aankeek. Hij had haast en liep weer door. Ik ging snel googelen om te kijken wat je doet met ‘komkommerduiken’ voor het geval hij weer bij me terug zou komen. Ik zag dat het ook goed verdient. Dat moet wel, want die zeekomkommer ziet er niet uit.
Het idee dat je op je 16e een keuze maakt “voor de rest van je leven” is wat achterhaald merk ik. Je groeit, leert en ontdekt nieuwe interesses. Veel volwassenen zitten toch ook in een baan die ze niet écht willen, en soms denken: “Had ik maar wat anders gekozen.” De ene dag leraar en dan toch een koffietentje starten? Eerst advocaat en daarna bakker? Wie weet!
Ik raad mijn leerlingen daarom maar aan om te doen wat ze nú leuk vinden. Niet wat ‘ze later willen worden’. Je eerste keuze bepaalt niet je hele leven. En als men vraagt: “Wat wil je later worden?” zeg dan maar: “Oud en gelukkig.” Dat haalt de druk wat van de ketel!
Ook bij mij.
