Bij de les | Vet stukkie
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Ik kreeg een mail. Van een aardige meneer. Hij meldde me dat een groot bedrijf kaartjes zou sponsoren voor leerlingen. Kaartjes voor het Stabat Mater van Pergolesi. Om klassieke muziek bij jongeren te promoten.
Nu hoor ik regelmatig gemopper op beslissingen die genomen zijn door mannen in pak aan een vergadertafel waarbij inlevingsvermogen of nut voor de niet aan die tafel zittende mensen niet heel groot is.
Maar sommige bedenksels zijn daarentegen juist heel inventief! Ik vond dit idee leuk!
Nadat ik de mail had gelezen, vertelde ik hierover aan collega’s: “Nou; ik ben benieuwd of je ze daar warm voor krijgt”, was hun antwoord.
Zelf kan ik erg genieten van dit soort muziek en speelde ik als student mee in orkesten. Het raakte míj toen als jongere; dus waarom deze jongeren niet?
Ik ging werven. En ja hoor: een aantal leerlingen had interesse. Onder het mom van “goed voor je algemene ontwikkeling”, en “oké, ik ga mee omdat u anders nooit stopt met vragen”, maar ook “ja, lijkt me mooi, mevrouw!”. En zo had ik een mooie club leerlingen bij elkaar.
Daar gingen we, op zaterdagavond, Afas Theater in Leusden (prachtig theater trouwens met al dat groen op de muren).
“Mevrouw, popcorn kan zeker niet?” “Nee, doe maar een pepermuntje.”
Ik had een mee-lees-blad gemaakt met luistertips, teksten en info. En daar begon een van de klassieke meesterwerken. Luisterende jonge gezichten naast me tussen de overwegend grijze hoofden. Orkest en solisten. Een imposant geheel, indringende stukken tekst en mooie klanken. En ik zag aandacht en verwondering. Zonder mobiel.
In de pauze vertelden ze me dat het mooi was. Goeie ideeën hebben mannen om een vergadertafel toch!
Kijken of ik binnenkort leerlingen mee krijg naar de Mattheus Passion; ook zo’n bijzonder muziekstuk.
De schitterende sopraansolo na de pauze vond ik zo mooi, dat ik even vol schoot. De leerling naast me zag het. Ze keek me aan en zei: “Vet stukkie, hè.”
Ja meid, ik denk dat Pergolesi dat nog nooit over zijn werk heeft horen zeggen, maar inderdaad: “Dat was een héél vet stukkie!” En ben blij dat jij dat ook ervaren hebt.
