Bij de les | Te veel meuk
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Ik rij met een tante over de rondweg Utrecht. Ik stel voor om even naar Ikea te gaan.
“Nee”, zegt ze resoluut. “Ik heb geen zin om mee te gaan naar Ikea. Je gaat er voor een kastje naar binnen en je komt er uit met een wagen vol.”
“Ja”, gaat ze verder: “dan opeens pak je servetten. En die nep-plantjes. En een kussenhoes en bakjes, fotolijstjes en krukjes. Denk je goedkoop een kastje te scoren en ben je eigenlijk mega duur uit door al die extra meuk. Die je thuis helemaal niet nodig hebt.”
Dat herken ik, maar om daarom die hele Ikea te skippen?
Eigenlijk had ik een collega beloofd iets voor school op te halen bij Ikea. Zij is op vakantie en ze had bedacht dat ik het wel kon doen: “omdat jij zeeën van tijd hebt nu je in de ziektewet zit.”
Tante hoort me aan en vertelt me in klare taal dat ik me niet zo voor het karretje moet laten spannen. “Je zit toch zeker niet voor niks thuis!” Ik geef haar nog wat tegengas door te zeggen dat ik ’t oké vind omdat Ikea wel gezellig is. Maar nee. We gaan niet. Vandaag niet. En deze hele week niet. “Veel te veel gedoe voor jou, jij doet alweer te veel.” Ze moppert nog even door: “t moet niet gekker worden; zij lekker op wintersport en jij met je rare hoofd voor haar klusjes doen.”
Ze heeft een beter idee: “we doen een terrasje in de zon, aan de gracht. Dat is veel beter voor jou.” Die zon is een verademing en de thee heerlijk.
Zodra we de thee op hebben wil ze even de winkel er tegenover in. Een suffe mega kledingzaak. “Even kijken voor een wit shirtje.” Voor ik het weet heeft ze vijf shirtjes en drie broeken onder haar arm. “Even snel passen hoor”, zegt ze.
Als we weer in de auto zitten liggen er twee tassen vol kleren op de achterbank.
“’’t is net de Ikea”, zeg ik. Ze kijkt me vragend aan. “Je gaat voor een wit shirtje en je komt met tassen vol thuis.”
Dát zag ik toch verkeerd. Deze kleding had ze echt nodig, én ’t was een koopje.
De volgende ochtend trommel ik dochterlief op voor een ontbijtje in Ikea. We hebben een héél relaxte ochtend. En komen thuis zonder meuk. Zie je; ‘t kan best.
