Bij de les | Gewone dagen
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Vandaag kwam mijn nichtje uit Rotterdam op bezoek. Ze heeft net haar zestiende chemo in haar lijf. Ze had hetzelfde borstkanker-traject als ik. Met haar mutsje op haar witte kale hoofd komt ze met een big smile binnen. Ze hunkerde de afgelopen maanden op haar rotste dagen regelmatig naar een tip of een dosis hoopvolle woorden. Die gaf ik haar gretig. Naast ook de pret om een scheef gezakte pruik of rare eetgewoonten.
Ook ík heb gretig opbeurende woorden ingedronken de afgelopen twee maanden nadat het infarct me omkieperde. En zo bleef vandaag een zinnetje van mijn dappere nichtje in mijn hoofd hangen “er gaat niets boven een gewone dag”.
Ze heeft gelijk.
Natuurlijk willen we graag dat je geliefde je verrast met een weekendje Rome. Dat je een feest geeft in een mega tent op de Banken met al je vrienden; en dat er een band speelt waarop je danst tot diep in de nacht. Dat je met je gezin in een sjiek restaurant gaat eten en daarna uitbuikt in het hotel om de hoek. Of dat je met een parapente boven de Alpen zweeft.
Maar de rest van alle dagen zijn gewone dagen. Hele gewone. En die waardeer ik net een tikkie meer nu ik ziek ben geweest. Want die gewone dagen zijn de beste dagen.
Toen ik vorige week voor het eerst weer mocht fietsen en de zon ging schijnen, toen moest ik opeens huilen: ik fíetste weer! Hoe heerlijk dat dat lukte! En die hele gewone dag werd er één met een gouden randje.
Dagen zonder verwachtingen; dat je met je gezin macaroni zit te eten, of dat je de tijd hebt om een boek te lezen; dat je een lief appje krijgt, je kleinkind knuffelt of dat je vriendin spontaan aanbiedt je nek te masseren. Dat je het werk kunt doen dat je moet doen, in een warm bad stapt, speelt met je nieuwe katjes of hoi roept tegen je overbuurvrouw.
Die gewone dagen; ik hoop er nog veel mee te maken. Samen met de hoofdpersonen uit m’n leven.
“Ik schrijf ze elke avond op”, zei m’n nichtje, “de gewone momenten van die gewone dagen, en daar word ik blij van.” Mooi mens.
Die gewone dagen zie ik alleen nooit terug op iemand z’n bucketlist. Best raar eigenlijk.
