All you can eat, all you can burn
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Deze column schrijf ik in de eetzaal van het hotel waar we deze week verblijven. Op een Canarisch eiland. Er helemaal uit, heerlijk!
Zon, zee, strand. En: we kozen een keer voor ‘all inclusive’. Onze twee puberdochters hebben dit concept maar wat snel omarmd. Alles mag, niets moet. Behalve dan drie keer per dag aanschuiven bij het buffet. En daar begint een waar spektakel.
De echte die-hard-all-inclusives schuiven namelijk moeiteloos drie borden vol naar binnen. En wat je niet opeet laten ze gewoon staan dus. Pasta én friet én pizza én een mysterieuze stoofpot; gemixt met cakejes en toetjes. Alles tegelijk. “Je weet nooit wanneer je volgende maaltijd is”, lijkt het motto. Spoiler: die is over precies 2,5 uur.
We kijken onze ogen uit naar de jongen met acht pannenkoekjes én drie bananen op zijn bord. Als voorgerecht. Sommige mensen maken meer meters langs het toetjesbuffet dan op het strand.
Naast ons komt een vouw te zitten met een hoog opgestapelde berg garnalen waar ze er vervolgens maar één van opeet en daarna zoveel glazen rode wijn drinkt dat ze struikelt over haar slipper en applaus krijgt van haar eigen echtgenoot.
Het personeel blijft vriendelijk en een attente ober raapt haar keurig van de vloer.
Overdag zien we rode mensen op ‘s morgens geconfisqueerde ligbedden. Rood, roder, roodst. Met gratis mojito’s en nog ruimte voor een snack tussendoor.
Papa’s doen bommetjes, mama’s giechelen om hun eigen grapjes, en kinderen spelen in ‘t zand afgewisseld met onbeperkt ijs. “Cringe”, fluistert mijn oudste terwijl ze ook een cocktail haalt.
Maar eerlijk is eerlijk: Fuerteventura is prachtig. De lucht is elke dag zó blauw dat je zou denken dat iemand het in Photoshop heeft bijgewerkt. De stranden zijn eindeloos, eekhoorntjes, palmbomen, cactussen en woeste golven. We maken dagtrips over het eiland met een huurauto en maken mooie herinneringen.
Zonnebrand, wifi en toetjes: ik denk dat we er nog een weekje aan vast plakken!
