Bij de les | Gapen met scherp zicht
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Ze zit op de derde rij. Hoofd op haar hand. Ogen halfdicht. Een soort menselijke slaapstand.Naast haar hangt een jongen onderuit gezakt over zijn stoel alsof zijn ruggengraat vakantie heeft. Er is net een toets geweest. Hij is nog aan het bijkomen van het nadenken.
Ik geef uitleg. Best boeiend vind ik zelf. Ik geef nog niet zo veel uren les, dus de lessen die ik wél geef bereid ik goed én met veel plezier voor. Ze gapen.
Op dat moment komt er iemand binnen. De conciërge. Loopt naar mij, fluistert me een paar vragen in mijn oor.
Twee seconden later hoor ik geroezemoes achter in het lokaal:
“Hij zei tegen haar dat iemand op de tweede verdieping met een pizza door de gang liep.” “Wat?” “Iemand uit haar mentorklas”. “Wie dan?” “Dat kon ik niet verstaan”. “Ze hadden ‘m laten bezorgen en dat mag niet onder schooltijd”.
Ik kijk de klas in. Ogen nog steeds halfdicht.“
Wat ís dit?” vraag ik.
Ze lachen.
“Wij horen álles, mevrouw.”
Ik geloof ze meteen.
Pubers hebben een soort zesde zintuig. Niet voor lesstof, helaas. Maar voor details die nergens in een lesboek staan. Ze weten wie er ruzie heeft op de gang, wie verkering heeft, welke docent gisteren een nieuwe jas droeg (én of die wel of niet goed staat).
Ze zien dingen die volwassenen missen. Ze voelen sfeer aan met een precisie waar een thermometer jaloers op zou zijn. Ze ruiken onraad. Ze proeven spanning. Ze doen alsof ze slapen, maar ondertussen lopen hun voelsprieten op volle toeren.
Eigenlijk wel bewonderenswaardig.
Misschien moeten we ze niet altijd wakker proberen te schudden.
Misschien zijn ze wakker op een andere frequentie.
Soms vertel ik ze iets belangrijks waarvan ik dan denk dat maar een enkeling het begrepen heeft. Maar nee hoor. De volgende dag zeggen ze: “U zei gisteren toch dat….” en dan komt het hele verhaal er feilloos uit.
En ik denk: hoe dan?
Ik weet inmiddels: pubers kunnen gapen, zuchten, krabben, staren, tekenen, wiebelen en mega traag omhoog komen.
Maar missen?
Nee hoor. Ze missen niks.
Ze zijn gewoon anders aan het opletten. Op hun eigen pubergolflengte.
En als je goed kijkt – tussen twee geeuwen door – zie je ze scannen.
Ze lijken offline, maar stiekem is hun ontvangst beter dan die van mijn telefoon.
