Bij de les | Gezakt
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Gezakt
Soms zeggen mensen: “Je raakt toch wel gewend aan dat soort telefoontjes?” Nee. Je went aan koffie zonder melk. Aan regen op je vakantie. Aan je sleutel vergeten. Maar hier wen je nooit aan.
Ik had het nummer al twee keer ingetoetst. En ook twee keer weggeklikt.
Niet omdat ik het niet durfde – oké, een beetje – maar omdat ik wist hoe het zou klinken. Mijn telefoontje zou veel impact hebben. Ze zou van school af moeten. Niet studeren. Niet met haar vriendinnen mee naar Zwolle.
Je weet dat ze aan de andere kant van de lijn nagelbijtend zitten te wachten. Hopend dat de telefoon pas na half drie zal gaan. Want dan zijn de gezakten al gebeld.
Maar ik bel om tien over twee. De telefoon gaat over. Er wordt vrijwel meteen opgenomen. “En?” Na mijn bericht blijft het stil.
Zakken is verdrietig. Maar voor de tweede keer zakken is rauw. Zeker als je er zo dichtbij was. Ze was zo gegroeid. En ze kon het ook. Maar de norm was hard. De tweede corrector ook. Die haalde een halve punt weg bij een open vraag. “Te weinig uitleg”, zei hij stellig.
Ik vond het genoeg uitleg. Maar ik ben soms niet helemaal objectief omdat ik haar ken en weet hoe hard ze zat te blokken. Onvoldoendes voor drie vakken.
En tja, dan moet je toch bellen. In haar “en?” klinkt hoop. Maar het is klaar en over. Ik hoop dat haar ouders haar vasthouden. Om haar te zeggen hoe trots ze toch op haar zijn. En dat niemand zegt: “joh, dan doe je ’t gewoon toch nog een keer.”
Zakken is niet falen. Zakken is opstaan met vertraging. Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan een meisje van 17 dat net haar toekomst even heeft zien instorten.
Ik kan wel zeggen dat ze er heus wel komt. Dat het niet het einde is. Maar daar heeft ze nu even niks aan. Terwijl haar klasgenoten de vlag hijsen en de champagne ontkurken zijn er bij haar tranen.
En morgen sta ik weer voor de klas. Voor al die anderen die nog moeten. Hopend op cijfers die meevallen, op tweede correctoren die mild zijn en op ouders die ze opvangen.
En we duimen voor de leerlingen met een her: dat hun telefoontje op 1 juli eindigt in gejuich en heel veel taart.
