Bij de les | Spotify
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Spotify
“Mevrouw, u weet toch niet eens wie Yeat is.” Ze kijkt me aan met die blik: je-bent-best-lief-maar-je-bent-oud. Ik geef toe: ik dacht eerst dat ze ‘eet’ zei. En daarna dat het een app was.
Ze laat me een nummer horen. Auto-tune, diepe beat, zinnen zonder hoofdletters of interpunctie. Ik snap er weinig van. Maar ik zeg: “Wist jij dat wij vroeger ook Spotify hadden?” Ze lacht. Hard. “Huh? Hoe dan?” En dan vertel ik het.
Dat wij vroeger mixtapes maakten. Op echte cassettebandjes. Met pauze-knoppen en vingers op record. Dat je drie uur op je kamer zat om hét perfecte moment op de radio te vangen. En dat de dj er altijd nét doorheen praatte als het mooiste stuk kwam.
Of dat we cd’s brandden. Met titels als ‘Lente Vibes Deel 3’ of ‘Voor als ik verdrietig ben’. Dat we met stift op de zilveren kant schreven, ook al mocht dat eigenlijk niet. Dat we cd-hoesjes ontwierpen met stiften, stickers en soms parfum.
“Dus u maakte uw eigen afspeellijsten?” “Ja. Maar dan met echte spullen. En zweet. En frustratie.” Ze kijkt even voor zich uit. “Dat is eigenlijk wel… cool?”
Ik zeg niks. Want op dat moment voel ik het weer even. De magie van een liedje dat je écht moest zoeken. Dat je maar één keer hoorde op de radio en dan nachtenlang neuriede om het niet te vergeten. Geen shazam. Geen algoritme. Alleen geduld, hoop en een beetje geluk.
En ja, Spotify is fantastisch. Alles binnen één tik. Oneindige playlists, gepersonaliseerd tot op de hartslag. Maar blijft het ook in je geheugen gesleten net zoals mijn cassettebandjes-nummers? Of weet je vooral hoeveel streams het had? Geen idee.
Ik geef haar een opdracht: “Maak deze week eens een oude mixtape. Maar dan in Spotify. Tien nummers. Elk met een reden. Een verhaal. Een gevoel.”
Ze knikt. En twee dagen later laat ze het horen. Ze heeft het serieus genomen. Eén liedje voor als ze naar school fietst. Eentje als ze aan haar overleden opa denkt. Eentje voor als ze iets durft. En dan merk ik: de Spotify van nu, van haar jeugd dus, is óók iets moois. Het heeft alleen een andere vorm. Muziek raakt blijkbaar nog steeds op dezelfde manier. Gelukkig maar.
