Bij de les | Tussen feest en stilte
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
De lokalen zijn leeg, maar m’n hoofd zit megavol. De laatste week van het schooljaar is een vreemde mengeling van opruimen en afscheid nemen, van feest én geen feest.
In een la vind ik een stapel werkstukken. Ik zoek de mooiste er uit om nog een tijdje te bewaren. Ik lees mijn eigen commentaar dat ik er toen bij schreef. Mooie werkstukken, waar ze hun best op hebben gedaan. Of ChatGPT zijn best hebben laten doen. Ze hebben het zelf niet door, maar wat zijn sommigen gegroeid in zo’n jaar.
Deze week is gevuld met overgangsvergaderingen. Daar zitten we dan: het gaat om de cijfers, maar mentoren pleiten voor “hun” leerling en vertellen over het verhaal achter de cijfers. Soms moeten we stemmen: of ze een jaar over moeten doen of niet. Havo 4 moeten verlaten en MBO gaan doen, of toch over kunnen. Cruciale momenten in het leven van een leerling.
Een jongen komt een vergeten boek brengen. “Ga je nog op vakantie?”, vraag ik. Hij schudt nee. Ze gaan nooit, want zijn moeder heeft migraine. “Nog dagjes weg dan?” Hij vertelt vol vuur over zijn werk, en dat hij daar een brommer van gaat kopen.
Tegelijkertijd worden de stoelen in de aula klaargezet voor de diploma-uitreikingen. Honderden feestgangers, met bloemen, gelach, foto’s en de handtekening op het podium. Jongvolwassenen in nette kleding die nog maar net onze klaslokalen verlieten.
En wij trots en een beetje weemoedig.
Ook collega’s nemen afscheid deze week. Pensioen, nieuwe baan. We drinken koffie met taart in de personeelskamer. We lachen om oude anekdotes en balen stiekem bij sommigen dat ze volgend jaar niet meer hier rondlopen.
En dus leef ik deze week tussen stapels papieren, lokalen die moeten worden schoongemaakt, een startdag op 2 september die moet worden voorbereid, lesplanningen voor het nieuwe seizoen uitzetten, en dus afscheid nemen.
Nog even, en dan begint de zomervakantie. “Ja, jullie boffen maar met zo’n lange vakantie.” Pff, wat heb ik die vaak gehoord. “Klopt”, is steevast mijn antwoord: “kom dan ruilen!” Maar nee, een rustige kantoorbaan ruilen voor tweehonderd pubers per week hebben ze er niet voor over. Dus niet zeuren over mijn vijf weken hè!
Eerst deze week: geniet van diploma-uitreikingen en van kinderen die overgaan, troost die blijven zitten. En: knuffel die pubers deze vakantie maar lekker vaak.
Het eeuwige ‘loslaten en weer opnieuw beginnen’.
