Bij de les | Power, spijt en kroketten
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Power, spijt en kroketten
“Je krijgt het van me cadeau!”, roept een kennisje enthousiast aan de telefoon. Of ik zin heb in een workshop. Waarover? “Verrassing!”
Het blijft even stil. Ik leg haar uit dat onze vloer deze week geschuurd wordt en alle meubels eruit moeten. Dat de schoolvakantie bijna voorbij is. En dat ik nog een dagje met mijn dochter gepland heb.
Maar nee. “Meid, dit ga jij écht geweldig vinden.”
En zo zit ik, drie dagen later, naast haar in de auto richting een dorpje bij Doetinchem. Hoe ze het deed weet ik nog steeds niet, maar ik ging overstag dus.
We worden ontvangen met koffie en slagroomtaart in een schuur vol droogbloemen. Zes vrouwen kletsen vrolijk. Ik denk nog even: bloemschikken? Maar nee hoor. Het thema van de dag is: word een powervrouw.
We maken een test, moeten boksen, luisteren naar een verhaal over ‘goals’ en ontdekken onze ‘unieke powervrouwpunten’. We praten over inspiratie, zelfvertrouwen, en hoe je jezelf presenteert in een Elevator Pitch. Alles onder het mom van: “Sta in je kracht.”
Ik luister verveeld en voel de spijt gestaag binnensijpelen. Jeuk eigenlijk.
Dan kondigt de cursusleidster de lunch aan, niet zonder eerst nog een betoog te houden: gezond leven is een hype, en daar moet een powervrouw zich niks van aantrekken. Weg met smoothies, chiazaad en biologische boeren. “Een échte powervrouw kiest voor een kroket met mayo.”
Intussen google ik haar onder tafel. Coach sinds vorig jaar. Geen opleiding. Geen ervaring. Maar wel een Instagram-account vol tegeltjeswijsheden in hoofdletters. Hashtag ‘girlboss’.
Als finale moeten we opstaan en roepen: “Ik ben een powervrouw!”
Ik blijf zitten. Ik krijg het gewoon niet over mijn lippen; ik wil liever lekker fietsen over de dijk zonder ‘goals’, ontbijten met een smoothie, aanprutsen met biologisch eten, en gewoon juf zijn op school.
“Heb jij geen dromen dan?”, vraagt ze streng.
“Jawel”, antwoord ik: “Alleen niet met een bokshandschoen in mijn ene hand en een kroket in de andere. Niet groter, beter of meer. En ook geen elevator-pitches meer voor mij”.
Thuis hoort manlief mijn gemopper gniffelend aan: “Je had beter een workshop ‘nee zeggen’ kunnen doen.” Dat was inderdaad een betere powermove geweest.
