Bij de les | Achter de capuchon
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Achter de capuchon
De eerste schoolweek is een feit. En die is altijd hectisch.
Nieuwe gezichten in de klas, agenda’s vol vergaderingen, gepruts met roosters die nooit kloppen. Ik ben er inmiddels aan gewend: het geroezemoes, de standaardzinnen bij de koffieautomaat, en welke collega geef je een ‘leuk-je-weer-te-zien-zoen’ en welke ábsoluut niet.
In die week is er ook altijd het moment waarop ik even stilval. Dat gebeurt niet in de klas, maar achter het scherm. Wanneer de dossiers in Magister open gaan.
Daar staat het, in korte, zakelijke zinnen. Samengevatte mensenlevens: “Ouders gescheiden”. “Langdurig ziek thuis gezeten”. “Broertje overleden”. “Depressief”. Ik lees het, en ben er elk jaar weer door geraakt. Want daar zitten ze dan, diezelfde pubers die net giechelend hun tas op tafel smeten of met hun capuchon half over hun gezicht proberen duidelijk te maken dat ze hier alleen lichamelijk aanwezig zijn.
Voor de buitenwereld gewoon pubers. Maar ook kinderen met een verhaal dat je niet ziet. Mooi om dit jaar weer een stukje met ze op te kunnen lopen. En soms ook wat machteloos. Ik ben geen therapeut, kan niks repareren. Maar probeer er voor ze te zijn en ze een goede plek te bieden; meer dan alleen hun cijfers. En dat is de kern van het onderwijs toch?
Deze week las ik dat de bezuinigingen op de Onderwijskansenregeling zijn teruggedraaid. Een overwinning voor leerlingen die extra ondersteuning nodig hebben, en een klein beetje hoop voor ons docentenhart.
Toch grappig hoe klein en groot samenkomt in een klas. Terwijl het nieuws gaat over miljoenen en regelingen, maken mijn havo-4’ers zich het meest druk over de wifi die hapert of dat ze niet naar de supermarkt mogen tussendoor, en een aantal heeft gezamenlijk het motto “boeie” weer uitgevonden.
Eigenlijk is die ‘boeie: morgen weer een dag’– mentaliteit zo gek nog niet. Met zoveel grote beslissingen in de wereld is het best geruststellend dat er in een lokaal op school nog gewoon wordt gezucht om haperende wifi en het missen van een zak chips. En dat je, als je geen zin hebt, je gewoon je capuchon over je hoofd trekt.
En misschien zouden wij dat zelf ook wat vaker moeten doen.
