Bij de les | Af. Dachten zij.
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Af. Dachten zij.
Ik keek het groepje dat voor mijn bureau stond eens aan en dacht: “Hun haar zit strakker dan hun bronvermelding”. Ze leverden een werkstuk in. En daar hadden we een discussie over. Ik vond het namelijk niet netjes. De bronvermelding klopte van geen kanten. Ik zag drie soorten lettertypen. Geen alinea’s. En op de voorkant stond een halve sneaker, zonder titel.
“Mevrouw, alle info zit er in, waarom doet u zo moeilijk?” Eerlijk is eerlijk: alle tekst stond er inderdaad in. Voor hen was het helder: de opdracht was ingeleverd (zeven minuten na de deadline), dus klaar.
Zestienjarigen hebben een bijzonder talent: ze kunnen je met één blik duidelijk maken dat jouw kijk op dingen hopeloos achterhaald is. Ik zei nog iets over “zorg, aandacht, afwerking”. Maar mijn woorden gingen verloren, ergens in de cloud.
Het deed me denken aan hun kamers. Die zijn, volgens hen, vaak prima netjes. De vloer is zichtbaar, het bed is min of meer leeg en je kunt de deur openen zonder je enkel te breken. Dat moeders daar anders over denken, is volgens hen een kwestie van overdreven eisen. Want als alles ergens ligt, ligt het toch goed? Functioneel netjes.
Ze kunnen het prima. Want het groepje dat voor me stond had haren die tot in perfectie waren gestyled, en strak in de gel.
Ik dacht aan mijn kamer van vroeger: dat mijn moeder me scheldend opdroeg om binnen een half uur alle halve boterhammen pindakaas en beschimmelde kopjes in de keuken te zetten. Voor straf moest ik de wc’s schoonmaken thuis. Ze wilde dat het nooit meer zo’n zwijnenstal werd op mijn kamer. Ik heb het nooit meer zo ver laten komen.
Mijn leerlingen keken me uitdagend aan. Toen ging ik de juf uithangen. “Jongens, in de opdracht staat dat ik een verzorgd, netjes document wil. Ik hoef leerlingen in havo 4 toch niet meer uit te leggen dat er een titel, een naam en paginanummering op moet. Dat ik één lettertype wil en normale interpunctie en alinea’s. Hup, terug: punt eraf en voor vanavond 20.00 uur inleveren.” Ze dropen af met een blik: “wat kun jij zeiken zeg”.
Vanavond komt er vast een nieuwe versie binnen. Zo zijn deze lieve pubers dan ook wel weer. Met titel, hoofdletters en één lettertype. En zo niet: dan zit hun haar tenminste morgen vast wel weer strak. Kwestie van prioriteiten.
