Bij de les | Tijd in een potje
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Tijd in een potje
Weet je nog dat je postzegels kon halen bij De Bruna? Dat je bij Hobby-time spullen kocht, maar ook tijd? Dat je je tuin weer op kon pimpen met plantjes van De Oosteinde? Dat de kerkklokken luidden voor een kerkdienst in Open Haven? Dat hoorde nog bij 2025. Daar namen we afscheid van.
Afscheid is een raar woord. Het klinkt definitief, terwijl het vaak gewoon betekent dat je even omkijkt voordat je verderloopt. Oudjaarsavond is zo’n afscheidsmoment. Iedereen heeft het over nieuwe voornemens; maar achterom kijken hoort daar zeker bij.
We namen afscheid van mensen uit Zeewolde die er ineens niet meer zijn. Bekende gezichten. Namen die je kende van de supermarkt, de sporthal, het schoolplein. Geen breaking news; maar wel lege plekken in een dorp. Verdriet dat gezinnen op z’n kop zette.
Op school ging 2025 voorbij in blokken van vijftig minuten. Ook daar namen we afscheid. Van leerlingen die examen deden, leerlingen die het opgaven of strandden. En van collega’s die ’t niet meer trokken of een andere baan kozen.
We namen op school ook afscheid van “weten”, want alles is op te zoeken. Van samenvattingen; want die maakt Ai nu wel. Van stilte: want met oortjes in is stilte zeldzaam. Van schrijven met een pen. Van het gezag van de docent; die krijgt het niet maar moet het elke keer verdienen. En van huiswerk zoals we dat kenden; ooit gemaakt door jezelf of je klasgenoot, nu moeiteloos geproduceerd door ChatGPT
Ik las ergens dat 2025 stond voor “afscheid van het éénmalige”. Omdat alles herhaalbaar, downloadbaar en reproduceerbaar is geworden.
Maar ik geloof dat herinneringen niet te kopiëren zijn. Die moet je blijven maken; met je vrienden en je familie. Kostbaar. Leg ze vast op een foto. Die dan wel weer downloadbaar is. Maar het unieke gevoel erbij is eenmalig. Al kun je dat helaas niet vasthouden of in een potje stoppen.
Ik wens jullie veel van dit soort momenten toe in 2026: herinneringen die je met oudjaar 2026 weer uit je denkbeeldige potje haalt. Om ze even te koesteren met traan of met een smile.
Gelukkig nieuwjaar!
