Bij de les | Excellent? Welnee!
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Excellent? Welnee!
Op mijn deurmat ligt een kaartje met de tekst: “Good enough is the new perfect.” Ik lees het terwijl ik mijn zojuist — voor de tweede keer — gelapte ramen kritisch bekijk. Ramen lappen vind ik zo stom. Ik beschik niet over het talent om strepen-loos door het leven te gaan. Maar goed: je kunt erdoor naar buiten kijken. Good enough.
Met een kop thee schuif ik achter mijn laptop. Samen met vier collega-docenten schrijf ik verdiepingsmateriaal voor middelbare scholieren. We maken onze eigen i-books, want de bestaande methode is zo theoretisch dat zelfs wíj tijdens het lezen afdwalen. Alleen: we zijn met vier perfectionisten. Alles moet niet alleen kloppen, maar ook fonkelen en pedagogisch verantwoord ademen. Ik zet het hele project even op pauze en staar naar buiten door mijn middelmatig schone ramen.
Diezelfde middag blijft het thema ‘perfectie’ me achterna lopen. Op Facebook lees ik een pleidooi om scholen “iets minder excellent” te laten zijn, zodat we niet nóg meer faalangstige leerlingen afleveren. In de krant staat dat we ongelukkig mógen zijn en dat onvolmaaktheid leefbaar is. Kijk aan. De wereld stuurt blijkbaar subtiele hints, en mijn ramen begonnen ermee.
Ik denk aan mijn voorbeeldrol: als docent én als ouder. Terwijl onze leerlingen bezwijken onder toetsen, verwachtingen, ambities, lijstjes en targets, zit ik zelf ramvast aan dezelfde lat. Een goede docent wil kinderen laten groeien; maar groei gebeurt nu eenmaal niet in een kas zonder modder. Of strepen op de ruit.
Ik scroll gedachteloos langs perfecte keukens en killerbody’s en stuit op een reclame van corrigerend ondergoed voor tienermeiden. Perfectie is big business en begint blijkbaar al bij maatje xs. Een algoritme dat denkt dat we gemaakt zijn om te knellen.
Tijdens het avondeten kaart ik het onderwerp aan. Mijn kinderen luisteren een halve minuut (lees: record). Hun blik zegt ‘ja’ maar hun aandacht zegt ‘toetje!’ Na het eten overhoor ik mijn dochter haar Franse woordjes voor de toetsweek. Ze kent ze, maar het schrijven hapert. Automatisch hoor ik mezelf zeggen: “Toch nog één keer oefenen.”
Ze kijkt op, met die blik die pubers hebben als ze voelen dat ze scoren.
“Mam; good enough is the new perfect toch?” Touché.
