Bij de les | Vakantie naar de zon
· leestijd 1 minuut Bij de lesWekelijkse column over het reilen en zeilen op een middelbare school en over de belevenissen in een gezin met pubers en het leven in Zeewolde.
Vakantie naar de zon
“Heb jij geen last van vliegschaamte?” Ze stond achter me bij de kassa en vroeg me, kijkend naar de dingen die ik op de band had gelegd, of ik op vakantie ging. Zonnebrand, lekkers voor onderweg en wat pakjes drinken. “Ja, we gaan een weekje naar de zon”, vertel ik enthousiast.
“Met het vliegtuig?”, vraagt ze wat pinnig. Ik knik en voel nattigheid door de manier waarop ze het vraagt. En toen kwam de prangende vraag of ik geen vliegschaamte had. Ik hakkel wat onsamenhangends en reken af.
Eenmaal thuis weet ik precies wat ik had moeten antwoorden. Dat heb ik zo vaak; dat ik dat pas later weet.
Dat ik uit had willen leggen dat ik echt wel mijn best doe om duurzaam te leven. Dat ik zo veel mogelijk de fiets pak, geen vlees eet, regenwater opvang en zonnepanelen heb. Veel kleding tweedehands koop, biologische groente eet, mijn afval goed scheid, zo min mogelijk plastic verpakkingen neem en mijn waspoeder zelf maak. Maar dat we nu wel kozen voor een vakantie in de zon. Ja, we hadden ook met de auto naar Texel kunnen gaan. Of met de fiets. Maar daar scheen de zon nu niet.
“Joh”, zegt dochterlief, “laat los; als er ééntje altijd aan het zeuren is over kort douchen, gezond eten en de fiets pakken ben jij het mam.”
“En trouwens”, gaat ze nog even door, “zij moet niet judgen, want zij koopt volop bij Temu, Primark en Shein. Dat komt ook met het vliegtuig. Ze eten volop vlees en sproeien de hele zomer door de tuin. Dat is allemaal lang niet zo zichtbaar als jouw vliegen.”
“Zo”, denk ik, “dat had ik moeten antwoorden: of zij geen vlees-schaamte heeft, of Temu-schaamte. Of sproei- en auto-schaamte”. Dochterlief heeft mijn geweten weer schoongepraat. Maar het bleef toch een beetje knagen.
Want hoe makkelijk is het om de vinger terug te wijzen – we maken allemaal keuzes die niet helemaal kloppen met wat we vinden. Zij met haar pakketjes en sproeier, ik met mijn vlucht naar de zon.
Ik heb mega veel zin in de zon op mijn gezicht en herinneringen maken met mijn gezin. Maar mijn antwoord bij de kassa had moeten zijn: “ja, soms wel”.
En nu mijn koffer inpakken, over twee uur vertrekken we.
