Bij de les: Een hulp
· leestijd 1 minuut Bij de lesDe bel gaat. Een mooie dame met grijs opgestoken haar staat op de stoep. “Goedemorgen”, zegt ze vrolijk. Ik bedenk wat argwanend dat deze dame vást iets van me wil. En dat voelt ze aan, dus ze gaat snel verder: “Ik hoor dat jij docent bent en dat jij een volle agenda hebt.” Mijn hersencellen draaien op volle toeren om te bedenken of ik deze dame ergens van ken. Een ouder van een leerling misschien? Een oud-collega? Ondertussen gaat ze in rap tempo door: “Docenten krijgen zo veel op hun bordje tegenwoordig. Helemaal zo rond de feestdagen. Ik weet dat, want ik ben docent geweest. En nu bedacht ik; ik bied mijn hulp aan.”
Het regent een beetje. “Mag ik even binnen verder met je overleggen?” Ik laat me overdonderden door haar ‘wij-docenten-gevoel’ en laat haar binnen. Ze doet meteen haar jas uit en ploft neer op de eerste de beste stoel. “Gezellig heb je ‘t in huis”, zegt ze. Ze staat weer op en bewondert onze kerstboom. Ik heb nog steeds geen idee wie ze is en vraag hoe ik haar moet kennen. “Oh, je kent me niet hoor, maar ik ken jou wel. Via via hoorde ik dat je wel wat hulp kon gebruiken. Dus als je mij nou je toetsen laat nakijken. En ik kan bijvoorbeeld je bijles overnemen. Dan heb jij meer rust.” Ze haalt even adem. “Goed plan hè?”, zegt ze glunderend.
Die toetsen nakijken; dat lijkt me wel wat. Maar toch is ‘t een absurd plan. Ik heb er meer werk aan om haar uit te leggen welke antwoorden de toets heeft, dan dat ‘t me tijd op zal leveren. Best lief bedacht. Ze klinkt behulpzaam. Dan legt ze een papier op tafel. Met prijzen over bijles. Hele hoge prijzen. Shit. Bijna ingestonken. Wat een slimme verkooptruc. Ik vertel haar dat ik zééën van tijd heb en geen hulp nodig heb. Dat ik ‘t prima zelf kan. En werk deze bijdehante tante snel de deur uit.
Als ik haar door m’n vieze ramen heen zie vertrekken, kijk ik naar de tafel met m’n correctiewerk en de hoge stapel was. Als ze nou had aangeboden om de ramen en de was te doen; dan had ik er vást nog even serieus over nagedacht.
