Tante zuurpruim
· leestijd 1 minuut Bij de les“Over de doden niks dan goeds”. Maar of dat nou zo eerlijk is. Neem nou die begrafenis onlangs. Een tante was overleden. Zolang als ik haar ken was ze een mopperkont. Op alles. Altijd. En ze maakte overal stennis. Met haar man, haar kinderen en de hele buurt.
Als ik een kaart stuurde die ik zelf had geknutseld was ie niet netjes genoeg. Als ik er vervolgens één kócht, was het jammer dat ik ‘m niet zelf had gemaakt.
Toen overleed ze dus. En de nabestaanden deden hun verhaal tijdens de begrafenis. Ik dacht eerst dat ze het over een ander hadden. Want ze spraken over een attente vrouw. Moedig ook. En zachtaardig. En lief.
Dat ze eigenlijk gewoon onaardig was zei niemand.
“Ze zal er wel een reden voor hebben gehad dat haar glas altijd half-leeg was”; zei een buur na de begrafenis. We stonden in een groepje na te praten. Ze stopte net een tweede plakje cake in haar mond. “Hoezo, half-leeg?”, zei ik, “haar glas was meestal gewoon helemaal leeg toch?”
Maar de buur ging onverstoorbaar door en legde me uit dat er achter negativiteit vaak een trauma schuilt. Of een moeilijke jeugd. Of pesterij. De buur, die zweminstructrice bleek te zijn, had haar roeping als coach of psycholoog zichtbaar misgelopen. Ik bood haar mijn plakje cake aan, die ze gretig aannam en ik schuifelde snel door naar de volgende tafel.
Alle trauma’s, pesterijen of rot-ouders ten spijt; deze tante koos er elke dag voor om het kreng-image hoog te houden en verhief zaniken tot hobby.
Opeens stond ik naast haar dochter. Die ik eigenlijk niet goed ken omdat dat nou eenmaal bij grote families soms zo loopt.
We raakten aan de praat. Over haar werk en haar leven. Een blij mens. “Je lijkt helemaal niet op je moeder”, zei ik voorzichtig. Ze lachte. “Ja, we hebben ma net wel wat mooier afgespiegeld dat ze is hè?” Ik knikte. En met een smile gaat ze door: “We dachten: laten we maar niks verkeerds zeggen, anders krijgen we vanuit de kist nog op ons donder.”
Op serieuze toon maakt ze haar zin af: “weet je; ik ben in negativiteit opgegroeid, en het kost me nu nog elke dag moeite om te kiezen voor het mooie en positieve. Maar ik doe het. Omdat het irritant en niet oké is.”
Wat een tof nichtje! Heeft tante zuurpruim toch wat moois nagelaten!
