Met de taxi
· leestijd 1 minuut Bij de lesIk doe iets nieuws. Dagelijks. Het is niet helemaal vrijwillig. Maar het is best leuk! Ik ben namelijk terecht gekomen in de wereld van de taxi.
Ik volg drie maanden lang een aanvullende behandeling. Nou was ik wel klaar met die bestralingen en chemo’s. Letterlijk en figuurlijk. Maar dit was nog een toetje zeg maar. Dagelijks moet ik hiervoor naar het ziekenhuis in Amersfoort.
En omdat je er wat wiebelig uit komt, is het beter om niet zelf achter het stuur te gaan zitten. Zodoende die taxi.
De ene dag staat er een vriendelijke dame in een glimmende auto voor de deur. De volgende dag een grote meneer die vanaf de eerste meter tot aan het ziekenhuis doorbabbelt. Dan weer een chauffeur die me nors vertelt dat ik beter achterin kan gaan zitten omdat zijn jas al naast ‘m ligt. De bolides variëren van een rammelend busje tot een snelle bak. Op de heenweg zit ik bijna altijd alleen.
Op de terugweg bijna nooit alleen. Dan brengen we eerst mevrouw mopper naar Hoevelaken. Daarna een rolstoel-meneer die iedereen een pepermuntje geeft. En variërend wat dames. Als ik naast de dame kom te zitten met turbo-billen heb ik niet zo veel plek; ze moppert tijdens de rit tegen me: “schuif eens wat op”. Ze is gek op drop. Dus die heb ik nu steevast in mijn tas. Dat helpt. En oortjes. Want die doe ik snel in. Dat helpt ook.
Laatst zat er een dame bij die stralend vertelde dat ze jarig was. Wij waren de eersten die haar feliciteerden. 84 jaar. Ze ging naar haar zus van 86. Taart eten.
De volgende dag een blinde meneer. Een vrouw aan de chemo. En iemand van de dagbesteding.
Soms over Nijkerk, Putten, Ermelo en dan naar Zeewolde. Da’s een heel ommetje. Een boeiend vak; taxichauffeur.
Soms komt er een taxi speciaal voor mij alleen. Dan maakt mijn hart toch wel een sprongetje. Want het is, als je niet helemaal lekker bent, toch stiekem heel fijn om voorin te zitten en direct naar huis te rijden.
Van woensdag tot vrijdag heb ik heen altijd dezelfde chauffeur. Uit Zeewolde. Eentje die me het gevoel geeft dat ik op een uitje ga.
De ene chauffeur rijdt auto. De andere rijdt mensen. Hij doet ’t laatste. Daarom zal ik zijn ritjes over een tijdje nog gaan missen ook.
