Een mega snee
· leestijd 1 minuut Bij de lesWe zijn met een groep leerlingen een dag weg. De bus brengt ons naar een plek in het bos waar een bioloog ons gaat rondleiden. Opeens hoor ik “mevrouw, kom eens snel!” Een meisje zit op de grond, gestruikeld, hand voor haar gezicht. Bloed sijpelt tussen haar vingers door. Ik ben niet zo’n held, maar doe heel koelbloedig. “Kom maar meid, laat eens kijken.” Uit een grote jaap in haar kin stroomt bloed. Ik haat bloed, grabbel in mijn EHBO-koffer, en druk een gaasje tegen het bloeden; dat lukt me wel.
We besluiten dat ze naar een dokter moet. De bus is weg, dus we bellen een taxi. Inmiddels ben ik door mijn gaasjes heen. Ze bloedt nog behoorlijk.
De taxichauffeur kijkt bedenkelijk naar al dat bloed op haar shirt, maar ik duw haar met haar witte gezichtje op de achterbank en plof er zelf naast.
“Naar een huisarts graag”, zeg ik. De chauffeur weet er een en vertelt in dialect dat zijn dochter ook een snee in haar kin had. Dat verdoving echt pijn doet. Wel vier spuiten. En dat je het litteken met al die hechtingen altijd blijft zien. Hij kijkt in zijn spiegel: “zonde van zo’n mooi meisje.” Tactische kerel.
Ik probeer haar ouders weer te bellen maar krijg geen gehoor. Ik wil graag overleggen. Het liefst dat ze even komen. Dat ze meebeslissen voordat ik verantwoordelijk ben voor een verminking van hun mooie dochter.
“Valt mee hoor”, stel ik haar gerust, maar geloof mezelf niet zo. “Die spuiten doen niet zo’n pijn. En die dokters maken het vast heel mooi.”
Eenmaal bij de dokter verschijnt er een leuke jonge vrouw. Ze spoelt de wond schoon, pulkt er nog wat viezigheid uit, en pakt een tube lijm. “Hou haar hoofd even vast”, sommeert ze mij, en dan plakt ze de snee dicht. Vier pleistertjes erop. “Klaar.”
Niks prikken en hechten. Niks mega-litteken. Gewoon een herinnering aan een dagje uit.
We nemen een taxi naar de groep die inmiddels in een restaurant zit. En dan gaat m’n telefoon. Haar moeder. “Had u gebeld?”, vraagt ze me. “Ja, uw dochter heeft een snee in haar kin, maar ze is keurig geplakt. Nee, zie je bijna niks van. Ja, graag gedaan. Nee hoor, gebeurt wel vaker, ik vond het niet erg, viel reuze mee. Tot over twee uur.”
Of ik wat wil drinken. Ja, een kop sterke koffie graag. Pfff.
