Chaos
· leestijd 1 minuut Bij de lesMet verbazing zitten we achterop bij ‘easy riders’ - ervaren motorrijders die je een dag meenemen door smalle steegjes, de bergen in en door de stad. Het verkeer in Vietnam is zo anders dan bij ons.
Je haalt gewoon links én rechts in als je erlangs wilt. Je neemt voorrang als ‘t je uitkomt. Of je nou van rechts komt of niet, je drukt voorzichtig door.
Waar het tweebaans is rij je met wel acht naast elkaar. Als je wilt stoppen of keren op de weg, dan doe je dat. Op één brommertje passen wel vijf mensen. Zonder helm. Mét aanhanger. Ook op de snelweg. Maar ook daar rijdt niemand harder dan tachtig. Geen regels.
Niemand steekt een middelvinger op. Niemand scheldt of verheft zijn stem. Niemand kijkt boos achterom. Toeteren doen ze volop, maar nooit uit frustratie. Alleen om te melden dat jij eraan komt. Het lijkt wel of zelfs de claxons liever klinken. En we hebben geen botsing gezien!
De vriendelijkheid uit het verkeer zien we hier in alles terug. Ik hoop dat ze, met de huidige economische groei hier, dat altijd blijven vasthouden. Hun vriendelijkheid valt onze meiden op: “Wat kijken we in Nederland vaak chagrijnig hé, met een kort lontje.”
Koopwaar van de markt dekken ze af met een kleedje ‘s nachts; dat jat niemand. En gereedschap laat je gewoon liggen tot de volgende dag.
Vanuit deze andere wereld lezen we van een afstandje mee over het songfestival en ander Nederlands nieuws. Kort-lontje-nieuws.
Het is fijn om twee weken mee te reizen met dochterlief. Ze heeft honderd-en-één verhalen, en we genieten van haar.
Dan, als we een lange busreis hebben, en grinniken om dat bizarre verkeer, gaat de telefoon. M’n schoonmoeder heeft een hartstilstand gehad. Ze is overleden. Twee werelden komen bijelkaar en een koude hand haalt de glans van Vietnam af.
En net zoals het onoverzichtelijke verkeer buiten verder raast, zo is er ineens chaos in onze hoofden. Want vakantie en rouw matchen niet.
Ik kijk automatisch op mijn app. Ze heeft nog een hartje gezet bij de foto’s die ik haar de avond ervoor appte. “Oma stuurde altijd een kaartje met ‘welkom thuis’”, zegt dochterlief verdrietig. “Die ligt er nu volgende week niet.”
De bus remt af. We moeten eruit.
Daar staan we dan; met onze koffers op een heet pleintje.
“Taxi, sir?”, roept een vriendelijke knul. “Tja”, mompelt manlief, “doe maar naar huis.”
