High tea
· leestijd 1 minuut Bij de les“Kom ma, ik ga u even luchten.” Met m’n dochters staan we bij m’n schoonmoeder op de stoep. Ze is over de 80, woont op zichzelf, komt amper buiten, loopt moeilijk en ziet bar slecht. Ze woont een uur rijden bij ons vandaan, dus ik kan er niet dagelijks even langs.
“Luchten?”, vraagt ze verbaasd. “Ja, ik heb een high tea gemaakt en die gaan we ergens op de hei opeten.” Het woordje ‘high tea’ is magisch voor veel vrouwen. Dat was vanmorgen ook het toverwoord bij mijn dochters om mee te gaan. Hmmm, chocola, koekjes en macarons. Eigenlijk hoort een high tea volgens Landleven en de Libelle met zelfgebakken creaties, maar bij mij komt ‘t zo uit de supermarkt.
Oma haar jas aan, mopper de mopper, we kunnen toch ook binnen koffie drinken, waar is m’n handtas met pillendoos. Hup, de lift in, naar de auto.
In de auto eerst de gebruikelijke verhalen over de huisarts, de oogarts, het weer, haar zere voeten, de sneeuw, de huursubsidie en m’n schoonzus die te weinig komt. Ik hoor het aan. Haar kringetje is klein.
Een kwartier later zitten we op een kussentje aan een picknicktafel op de hei. Een fleece-deken om haar benen. Kleedje op tafel, lekkers op bordjes en instant koffie uit een zakje in een roze-witte beker. De zon helpt mee om de boel op te fleuren en opeens hoor ik een diepe zucht: “Fijn hier”, zegt ze.
M’n dochters schoppen een balletje en komen regelmatig wat lekkers in hun mond steken. Oma zegt niet veel. Ze geniet. Hoe simpel dit.
“Bent u blij als de corona weg is oma?”, vraagt m’n jongste. Oma denkt na. “Eigenlijk merk ik er niet zo veel van. Ik ging toch al niet zo vaak weg. Na achten ‘s avonds al helemaal niet. Voor jullie vind ik ‘t erger.”
“Bent u niet eenzaam dan?”
“Niet eenzamer dan daarvoor”, is haar antwoord.
“Maar dit is een gezellig uitje hè oma!”, en ze rent weer naar de bal. Oma knikt.
Ik denk aan een sketch over generaties van Brigitte Kaandorp hoe dol ze is op hoogbejaarden. Ze neemt er geregeld willekeurig eentje mee uit het verzorgingshuis voor een uitje. ‘Nee joh, niemand die het merkt. Ze denken dat je een nicht bent.’
En dan denk ik aan die pubers uit m’n klas die ik vorige week sprak over deze vakantie; dat ze zich zo vervelen.
Nou, ik heb zojuist de oplossing tegen eenzaamheid en verveling gevonden: maak een high tea, laat je ouders betalen, nodig iemand uit en snoep zelf ook lekker mee.
Ziehier ‘t bewijs: twee blije pubers die ik achter hun telefoon heb weggelokt en een happy oudere in de zon.
Ik zeg: “doen!”
