Bij de les | Dochters
Bij de lesMijn dochter is sneller dan ik.
Ze loopt altijd al een paar passen voor.
Ze is handiger met formulieren.
Dapperder in gesprekken.
Ze weet wanneer ze moet zwijgen.
En wanneer juist niet.
Ze bestelt een cocktail zonder te blozen.
Verbetert mijn Engels alsof het niets is.
Ze praat over toekomst.
Over wie ze wil zijn.
Verliefd tot over haar oren.
Boos over oorlogen.
Klimaat en politiek.
Maar ook over een bad hair day.
En een jurkje dat “het net niet is”.
Mooi hoe dat allemaal.
Tegelijk kan bestaan.
Ze struikelt, staat op.
En ontdekt dat het leven.
Geen handleiding heeft.
En ik kijk mee.
Geniet en bewonder.
Houd vast. En laat los.
Deze week wordt ze twintig.
Een leeftijd die klinkt.
Als tussenruimte ergens.
Tussen meisje en vrouw.
Deze week; onvoorstelbaar:
Sirenes in ons dorp.
Ambulance en politie.
Een bericht op 112.
Een jonge vrouw.
Net moeder.
Ze liet plotseling het leven.
Onverwacht. Afscheid en rouw.
Geen nieuwe herinneringen meer.
Een moeder die haar dochter niet ziet opgroeien.
Geen verjaardagen die ze meer telt.
Een geliefde zonder haar verder.
Foto’s die niet meer worden aangevuld.
En ik denk verslagen;:
het zal je dochter zijn.
Je vrouw.
Je vriendin.
En ik kijk naar mijn dochter.
Naar hoe ze daar staat.
Met een leven vol leven.
En ik weet:
niets is vanzelfsprekend.
Koester.
En heb lief.
