Prof. ir. Frits Seijffert: zweefvlieger, bouwkundeprofessor én pianist

ZEEWOLDE - “Uitgerekend en aan zijn laatste reis begonnen”, stond er boven de rouwadvertentie van prof. ir. Frits Seijffert, die op 25 april jl. op 89-jarige leeftijd overleed. Tijdens zijn werkzame leven was Seijffert weg- en waterbouwkundig ingenieur aan de TU Delft, maar de Zeewoldenaar was al sinds 1999 met pensioen en had nog veel meer bijzondere kwaliteiten. Hierover vertelde zijn oudste zoon Bas aan Marie-Thérèse Roosendaal in de Telegraaf van woensdag.

Scherpe berekeningen

“In rekenen en wiskunde was hij uitzonderlijk goed, en daarmee hielp hij ons, zijn kinderen, waar hij maar kon”, aldus zoon Bas in het in memoriam aan zijn vader. “Hij was geen vader van vissen en kamperen, hij was een echte professor.” Hiernaast had Seijffert nog een passie: zweefvliegen. “Als klein jongetje stond hij er bij het hek van vliegveld Hilversum altijd al met verlangende blik naar te kijken. Toen ze een keer niet konden vliegen omdat er geen kabelrijder was, stak hij meteen zijn vinger op. Veertien was hij pas, maar zijn vader had hem geleerd een auto te besturen.” Als zweefvlieger nam hij deel aan allerlei kampioenschappen. “Zijn berekeningen en formules waren zo scherp dat hij een keer niet eens hoefde te vliegen op de laatste wedstrijddag, omdat hij al duizend punten voorsprong op de nummer twee had.” In 1959 werd Seijffert in zijn Skylark Nederlands kampioen. Zijn vrouw ontmoette hij een jaar later op bijzondere wijze. “Tijdens het WK in 1960 in Duitsland werd hij zo ziek dat hij in allerijl per helikopter naar het ziekenhuis werd gebracht. Aan zijn moeder vroeg hij om het volgende bezoekuur zijn camera mee te nemen. Hij maakte een foto van een verpleegster die langsliep en toen zijn moeder vroeg waarom hij dat deed, zei hij dat zij zijn vrouw zou worden. En dat werd ze.”

Revolutionair huis

Als bouwkundige bouwde Seijffert op revolutionaire wijze zijn eigen huis: zonder spanten, waardoor er meer ruimte was. “Dat laatste moest ook wel, want mijn ouders kregen vier zoons en een dochter”, vertelde Bas in de Telegraaf. Het leed bleef de familie Seijffert niet bespaard: dochter Marielle verdronk, terwijl zoon Jorn in Brazilië overleed, hoogstwaarschijnlijk als gevolg van knokkelkoorts. Na het overlijden van zijn vrouw Minke in 2009 stortte Seijffert zich meer dan ooit op de wetenschap en betrok die ook op de veiligheid van zweefvliegers. “Hij pleitte voor een kabeltrekkrachtmeter op de lieren en ontwikkelde daarvoor de hydrolier, die naar hem werd genoemd”, aldus zoon Bas trots. De veelzijdigheid van de Zeewolder ingenieur bleek ook nog eens uit het feit dat hij de betonnen buitenkant van de nog steeds operationele kernreactor van Borssele berekende en dat hij lang reservist en plaatsvervangend bataljon-commandant bij de Pontonniers was. Seijffert had nog een heel andere, kunstzinnige kant. “In de grootste collegezaal van Bouwkunde stond een piano en hij begon de dag altijd met een stukje klassiek of jazz te spelen”, herinnerde de Delftse hoogleraar Alexandra den Heijer zich haar veelzijdige collega in de Telegraaf.