Drie generaties Van ’t Klooster verknocht aan Pinkendag
· leestijd 1 minuut CultuurZEEWOLDE – Theo en Wilma van ’t Klooster kwamen 45 jaar geleden vanuit Eemnes naar de polder. Van sterk verkaveld naar 40 hectare aaneengesloten land, dat was een hele verbetering. Noeste arbeid en doorzettingsvermogen op hun nieuwe grond werden beloond: vandaag staat op die prachtige plek aan het Slingerpad een bedrijf met 100 melkkoeien en 60 stuks jongvee. Iets om trots op te zijn, én om aan de volgende generatie over te dragen.
Vier dochters kregen ze, en alle vier kwamen ze ‘agrarisch’ terecht, zoals Theo lachend opmerkt. Dochter Mirella bleef het dichtst bij huis. Zij nam, samen met echtgenoot Arie, het bedrijf van haar vader over. Arie, afkomstig van het ‘oude land’, runt daar ook nog een pluimveebedrijf. “Dat is al met al behoorlijk druk, zeker met onze drie kinderen erbij”, beaamt Mirella, “maar gelukkig kan dat omdat m’n ouders op het eigen erf bleven wonen, en met plezier inspringen waar dat nodig is.” Theo, inmiddels 75, rekent even en komt tot de slotsom dat ie nog zo’n 50 uur per week meedraait in de veehouderij. Noem dat maar pensioen…
Deelnemen aan Pinkendag doet de familie van ’t Klooster al zo lang die bestaat. “Nou, dat zal een kleine 40 jaar zijn”, rekent Wilma, “want toen de dorpskern nog heel klein was begon het al. Een paar keer ging het niet door, wegens MKZ of Corona, die dingen, maar verder zijn we altijd van de partij geweest.” Dit jaar is het aandeel bescheiden. “Ja, ach”, vertelt Mirella, “dat is natuurlijk heel erg afhankelijk van wat je hebt staan, op dat moment. Je gaat natuurlijk niet meedingen met dieren waarvan je eigenlijk wel weet dat ze weinig kans maken om in de prijzen te vallen.” Ze kan het weten, want tot in Italië volgde ze cursussen om naar haar vee te leren kijken met keurmeestersogen. “Dit jaar doen we mee met twee koeien, een pink en een kalf.”
Zoon Stefan (6) vertelt trots dat het ‘zijn’ kalf is, “en ze heet Shakira. Het is een meisje. Haar uiers zijn nog klein, maar dat gaat groeien, en als ze zelf een baby heeft gekregen, dan gaat ze melk geven!” Hij doet dit jaar al voor de derde keer mee, en weet dus al heel goed hoe het ‘voorbrengen’ van een kalf in z’n werk gaat. Opa heeft groot gelijk: “Het is al een echt boertje! Speelgoed, daar taalt ie niet naar. Nee, spullen waar mee d’ie uit de voeten kan in de stal, dát moet het zijn. Voor z’n verjaardag kreeg ie een bladblazer. Hij was er dolgelukkig mee!” Theo vertelt het met een brede grijns. Dat de veehouderij vandaag de dag behoorlijk onder druk staat erkent hij volmondig, maar met de erfopvolging zit het voorlopig wel goed. “En Pinkendag blijft een feest!”
