Marjan Hartgers 40 jaar kerkorganist in Zeewolde
· leestijd 2 minuten Algemeen InstagramZEEWOLDE – Marjan Hartgers viert zondagmorgen 24 augustus het heugelijke feit dat zij al veertig jaar het orgel van de Protestantse Gemeente Zeewolde bespeelt. Beiaardier Boudewijn Zwart betrekt het carillon ’s morgens ook bij de feestelijke gebeurtenis en collega-organist Ido Keekstra is eveneens van de partij.
Eén gulden
Marjan Hartgers (meisjesnaam Teekens) zat in 1962 als 12-jarige voor het eerst achter een kerkorgel in een klein kerkje in Gouda. Het ging om een traporgel en er stonden vooral liederen van Johannes de Heer op de liturgie. Het honorarium van Marjan bedroeg één gulden per dienst. Ze kan het zich nog goed herinneren. “Het was een soort evangeliegemeente. Mensen kregen ook de gelegenheid om hardop te bidden. ‘Heer, ik dank u dat u mijn arm beter hebt gemaakt, halleluja’, ik hoor het nog zo zeggen.”
Marjan groeide op in Reeuwijk en speelde daar in beide kerken. De eerste jaren van haar huwelijk woonde ze in Bilthoven en ook daar wist men haar wel te vinden. De familie Hartgers kwam in 1984 naar Zeewolde. Er werd destijds nog gekerkt in de voetbalkantine De Horst. Marjan kreeg een tip van Jan Hoeve van de AMVZ. “Volgens hem konden ze bij de kerk wel een extra organist gebruiken. Ze hadden in die tijd Job Verschoor en die is er toen mee gestopt. Ik begon in september 1985.”
Conservatorium
Marjan verhuisde mee naar kerkcentrum Open Haven. Ze werd vaste kerkorganist, maar deed muzikaal veel meer. De vier jaar conservatorium kwamen haar in Zeewolde goed van pas. “Ik heb vele koren geleid, zoals het Interkerkelijk Mannenkoor Zeewolde en 4every1”, vertelt ze. “Maar ook de Cantorij van de Protestantse Gemeente Zeewolde en als men bij het voormalige koor Emergo even niemand had, wist ik dat ik de vraag zou krijgen. Ten slotte heb ik ook het Oecumenisch Jongerenkoor – tegenwoordig Voice – begeleid. Frans Meijer ging dan in de pauze met de sopranen en tenoren aan de slag, ik met de alten en de bassen. Na de pauze kwam alles weer bij elkaar. Marina van Arendonk speelde op de piano.”
Geconcentreerd blijven
Heel verdrietig was in 2003 het overlijden van de (bijna) 27-jarige dochter Elma. Twee jaar later overleed ook echtgenoot Flip, die toen 59 was. Marjan was op dat moment nog in vaste dienst bij de PGZ, hetgeen ze tot 2015 zou blijven. Bij haar afscheid kreeg ze de gemeentelijke waarderingsspeld uitgereikt door burgemeester Gerrit Jan Gorter. Ze bleef daarna nog wel gewoon ingeroosterd als organist voor de zondagen. “Daarnaast doe ik alle uitvaarten. Omdat ik de enige ben die overdag thuis is en ook wel omdat ik natuurlijk al heel lang in Zeewolde woon.”
Marjan geniet zowel van het spelen vooraf bij de zondagse eredienst (al zijn de dan al aanwezige kerkgangers in haar ogen weleens wat rumoerig), het begeleiden van de gemeentezang (‘super’) en het meditatieve moment na de preek. Ze probeert altijd geconcentreerd te blijven. “Maar bij de ene dienst is dat gemakkelijker dan bij de andere. Het kan zijn dat ik het moeizaam vind gaan en dan komen er toch na afloop mensen zeggen dat ik zo fijn gespeeld heb. Omgekeerd gebeurt ook: denk ik lekker gespeeld te hebben, hoor je niemand. En als ik na een vakantie vier, vijf weken vakantie heb gehad, voel ik toch een bepaalde spanning. Ik ben natuurlijk wel 75.”
Een valse noot vind Marjan verschrikkelijk. “En het is dan net dat ene nootje! Ach, zei wijlen Harry Jaspers Focks dan tegen me: ‘Marjan, hoeveel noten heb je wél goed gespeeld?’. Daar hou ik me dan maar aan vast…”
